Ελλάδα που αλλάζει
Μέχρι και την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου, η Ελλάδα παραδοσιακά διατηρούσε στενές σχέσεις με τον αραβικό κόσμο και πολιτικά βρισκόταν πιο κοντά στα αραβικά κράτη.
Παράλληλα, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε τμήματα της ελληνικής ομογένειας στην Αμερική υπήρχαν παλαιότερα στερεότυπα και επιφυλάξεις απέναντι στο εβραϊκό στοιχείο. Σήμερα αυτή η εικόνα έχει αλλάξει σημαντικά. Οι ίδιοι άνθρωποι που μεγάλωσαν με μια διαφορετική αντίληψη για τον «Εβραίο» συναντούν πλέον Ισραηλινούς ως συνεργάτες, επιχειρηματίες, επιστήμονες και συμμάχους.
Από τις πρώτες προσεγγίσεις της εποχής του Γιώργου Παπανδρέου, όταν ακόμη και το περίφημο καπέλο του είχε γίνει αντικείμενο πολιτικής κριτικής, φτάσαμε σήμερα σε μια στρατηγική σχέση Ελλάδας και Ισραήλ, που περιλαμβάνει άμυνα, τεχνολογία, ενέργεια και κοινά αμυντικά συστήματα.
Η αλλαγή αυτή έχει ενδιαφέρον όχι μόνο γεωπολιτικά αλλά και κοινωνικά.
Γιατί όταν δύο κοινωνίες έρχονται πιο κοντά, δεν ανταλλάσσουν μόνο προϊόντα, κεφάλαια και τεχνογνωσία. Ανταλλάσσουν και τρόπους σκέψης, οικονομικές αντιλήψεις και πρότυπα συμπεριφοράς.
Η ελληνική κοινωνία έχει βαθιές ρίζες στην ορθόδοξη παράδοση: την οικογένεια, την αλληλεγγύη, την αυτάρκεια, το «σιγά και ταπεινά», αλλά και μια παραδοσιακή επιφύλαξη απέναντι στην υπερβολική συσσώρευση πλούτου.
Η νέα πραγματικότητα όμως μπορεί να μετακινήσει σταδιακά αυτές τις αντιλήψεις. Η επιχειρηματικότητα, η τεχνολογία, η επένδυση, η παραγωγή και η δημιουργία πλούτου αποκτούν μεγαλύτερη κοινωνική αποδοχή.
Δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα θα πάψει να είναι Ελλάδα ούτε ότι θα εγκαταλείψει την Ορθοδοξία και τις παραδόσεις της. Μπορεί όμως να αποκτήσει μια διαφορετική οικονομική συμπεριφορά.
Ίσως μάλιστα να παρακολουθούμε την αρχή μιας βαθύτερης αλλαγής: από μια κοινωνία που συχνά έβλεπε με καχυποψία την επιδίωξη του πλούτου, σε μια κοινωνία που θα θεωρεί όλο και περισσότερο την οικονομική δημιουργία, την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία θεμιτούς στόχους.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη σημασία της νέας ελληνοϊσραηλινής σχέσης.
Αν η συνεργασία δεν περιοριστεί στην αγορά αμυντικών συστημάτων, αλλά μετατραπεί σε μεταφορά τεχνογνωσίας, επενδύσεις, παραγωγή και καινοτομία μέσα στην Ελλάδα, τότε μπορεί να λειτουργήσει ως επιταχυντής μιας οικονομικής αλλαγής.
Ίσως λοιπόν, χωρίς να το έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει, να αλλάζει μαζί με τις συμμαχίες μας και ένα μέρος της ίδιας της κοινωνικής μας νοοτροπίας.
Οι μεγάλες αλλαγές δεν έρχονται πάντα με επαναστάσεις.
Μερικές φορές έρχονται σιγά-σιγά, μέσα από τις νέες σχέσεις που δημιουργεί η ανάγκη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου