Πέμπτη 13 Αυγούστου 2026
Στα Επείγοντα του ΓΝ Κεφαλληνίας, με τη ματιά ενός πρώην Διευθυντή Ιατρικής Υπηρεσίας και Αναπληρωτή Διοικητή Την Παρασκευή το βράδυ επισκέφθηκα τα Εξωτερικά Ιατρεία του Γενικού Νοσοκομείου Κεφαλληνίας, προσκομίζοντας τη σύζυγό μου, η οποία είχε υποστεί κακώσεις και θλαστικά τραύματα μετά από πτώση. Την ίδια στιγμή παρουσίαζα και εγώ έντονη ταχυκαρδία, η οποία χρειάστηκε να διερευνηθεί. Έχοντας υπηρετήσει στο παρελθόν ως Διευθυντής Ιατρικής Υπηρεσίας και Αναπληρωτής Διοικητής του Νοσοκομείου, δεν μπορώ να μην παρατηρώ τη λειτουργία του και από μια διαφορετική οπτική. Το ίδιο έκανε και η σύζυγός μου, γιατρός και Διευθύντρια Πυρηνικής Ιατρικής στον Άγιο Σάββα. Και οι δυο μας φύγαμε με την ίδια εντύπωση: Το Τμήμα Επειγόντων λειτουργεί με εξαιρετική οργάνωση, άμεση ανταπόκριση, συνεργασία και, πάνω απ’ όλα, ανθρώπινο τρόπο. Θέλω να ευχαριστήσω θερμά όλο το προσωπικό των Πρώτων Βοηθειών για την άψογη φροντίδα που μας προσέφερε. Ιδιαίτερα τον χειρουργό κ. Κώστα Πατέστο, τον ορθοπεδικό κ. Βαγγέλη Μπρούσκο, την αποσπασμένη παθολόγο από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, Γεωργία, καθώς και τον Διευθυντή της Παθολογικής Κλινικής κ. Κουρούκλη. Θέλω, επίσης, να σταθώ ιδιαίτερα στην Παθολογική Κλινική. Μια κλινική που διαθέτει επτά θέσεις ειδικευομένων και σήμερα λειτουργεί χωρίς ούτε έναν ειδικευόμενο, παρ’ όλα αυτά παραμένει όρθια και λειτουργική χάρη στην προσπάθεια των γιατρών και του προσωπικού της. Αυτό δεν σημαίνει ότι το Νοσοκομείο δεν χρειάζεται ενίσχυση. Χρειάζεται. Και χρειάζεται ουσιαστική ενίσχυση, τόσο σε ιατρικό όσο και σε άλλο προσωπικό. Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά που οφείλουμε να αναγνωρίζουμε: Ουαί και αλίμονο αν δεν υπήρχαν αυτοί οι άνθρωποι. Σε μια δύσκολη στιγμή, αισθανθήκαμε ότι βρισκόμασταν σε καλά, έμπειρα και υπεύθυνα χέρια. Από τη θέση που βρίσκομαι σήμερα, αλλά και από τη γνώση που μου έδωσε η προηγούμενη υπηρεσία μου στο Νοσοκομείο, θεωρώ ότι πρέπει να λέμε τα πράγματα όπως είναι: Να διεκδικούμε όσα χρειάζεται το Νοσοκομείο Κεφαλληνίας για να λειτουργεί όπως αξίζει στους κατοίκους και στους επισκέπτες του νησιού. Αλλά ταυτόχρονα να αναγνωρίζουμε και να ευχαριστούμε τους ανθρώπους που, με τις υπάρχουσες συνθήκες, το κρατούν καθημερινά όρθιο. Σε όλους ένα ειλικρινές ευχαριστώ Ευαγγελάτος Ευάγγελος
Ευκαιρίας δοθείσης από τη χθεσινή έκλειψη ηλίου
Διαβάζουμε από το βιβλίο Η Γραμμή του Στίχου το ποίημα
8. Η Έκλειψη
Και όσο ο ποιητής προχωρούσε στους ουρανούς των στίχων του, ανακάλυπτε πως δεν λάμπουν όλα τα φώτα το ίδιο.
Υπάρχουν στιγμές που ένα σώμα φωτός πλησιάζει τόσο πολύ τη σκιά,
ώστε χάνει για λίγο την ίδια του τη λάμψη.
Έτσι, ανάμεσα σε διαδρομές, σε ταξίδια και σε υπερβάσεις,
γεννήθηκε κι εκείνο το ποίημα που μιλά για την πιο αθώα πίστη
και για τη σκοτεινή στιγμή που αλλάζει τον ουρανό μέσα μας.
Και τότε γράφτηκε η «Έκλειψη».
«Από μια αγάπη που επίστεψα
Γελάστηκα
Ευθυγραμμίστηκα με αυτή
και επισκιάστηκα
Σιγά με κίνηση αργή
Που από όλους φάνηκε
Μου έκανε έκλειψη ολική
Και με εξαφάνισε
Χίλια τα πλην της που ποτέ μου
Δε φαντάστηκα
Στη μαύρη τρύπα του ουρανού της
Κομματιάστηκα»
Το ποίημα «Έκλειψη» χρησιμοποιεί έναν ισχυρό αστρονομικό συμβολισμό για να περιγράψει την ψυχική σκιά μιας απογοήτευσης.Η «ευθυγράμμιση» με μια αγάπη που φαινόταν αληθινή γίνεται μηχανισμός εξαφάνισης του ίδιου του υποκειμένου: η αγάπη δεν φωτίζει, αλλά κρύβει.Η «ολική έκλειψη» δεν είναι στιγμιαία· έχει αργή κίνηση, είναι ορατή απ’ όλους, κάτι που δηλώνει ότι η αλλαγή έγινε σταδιακά αλλά φανερά, ακόμη κι αν ο ποιητής δεν το αντιλήφθηκε έγκαιρα.Η τελική εικόνα της «μαύρης τρύπας» είναι από τις πιο ισχυρές του ποιήματος.Δεν είναι απλώς σκοτάδι — είναι σκοτάδι που τραβά, που συνθλίβει, που διαλύει. Εκεί «κομματιάστηκε», όχι ως υπερβολή, αλλά ως αποτέλεσμα μιας συναισθηματικής κατάρρευσης.Το ποίημα λειτουργεί με ακρίβεια:καθαρή εικόνα, καθαρή μεταφορά, καθαρό συναίσθημα.Η «Έκλειψη» γράφτηκε σε μια στιγμή ειλικρινούς ενδοσκόπησης.Πολλές φορές πιστεύουμε πως μια αγάπη μάς φωτίζει,μα στην πραγματικότητα πλησιάζουμε άθελά μας τη σκιά της.Θέλει να αποτυπώσει εκείνη την αργή, αναπόφευκτη μετατόπιση,όπου το δικό μας φως μικραίνει χωρίς να το καταλαβαίνουμε.Και ίσως η δύναμη του ποιήματος να βρίσκεται στο ότι όλοι, κάποτε,κουβαλήσαμε μέσα μας μια μικρή προσωπική έκλειψη.
Από το blog
eevangelatos.blogspot.gr