Ο Manolo και το μουσείο της ταράτσας
Ο Manolo έψαχνε στα σκουπίδια πολύ πριν η ανακύκλωση γίνει σύνθημα και οργανωμένη δραστηριότητα.
Δεν έψαχνε για να επιβιώσει. Έψαχνε για πράγματα που οι άλλοι δεν ήθελαν πια. Αντικείμενα που τους ενοχλούσαν, που τους έπιαναν χώρο, που είχαν χάσει τη θέση τους στα σπίτια τους.
Εκείνος τα κοιτούσε διαφορετικά.
Μια καρέκλα με χαλασμένο πόδι μπορούσε να επισκευαστεί. Ένα μεταλλικό εξάρτημα μπορούσε να αποκτήσει άλλη μορφή. Τίποτε δεν ήταν υποχρεωτικά άχρηστο επειδή κάποιος το είχε πετάξει.
Ιδίως οι καρέκλες είχαν για τον Manolo έναν ξεχωριστό προορισμό.
«Να ένας ανέξοδος τρόπος, με μια μικροεπισκευή, να μεγαλώσω την παρέα το Σαββατόβραδο. Ένας φίλος ακόμη, περισσότερες ιδέες, αλλά και περισσότερες φωνές για τραγούδι».
Τις μάζευε, τις μετέφερε στο σπίτι του και τις επισκεύαζε. Ήθελε να χωρούν περισσότεροι γύρω από το τραπέζι του.
Προσκαλούσε φίλους και φοιτητές του. Δεν του αρκούσε να συναντά τους νέους ανθρώπους στην αίθουσα διδασκαλίας. Ήθελε να συνεχίζεται η συζήτηση και στο σπίτι, χωρίς έδρα και ακροατήριο, μέσα στην οικειότητα μιας παρέας.
Δεν συμφωνούσαν όλοι με αυτή τη συνήθεια. Ορισμένοι συνάδελφοί του θεωρούσαν πως ο καθηγητής έπρεπε να κρατά τις αποστάσεις του από τους φοιτητές.
Ο Manolo είχε διαφορετική γνώμη.
Στην πόρτα του είχε τοποθετήσει μια πινακίδα, γραμμένη από τον ίδιο στα ιταλικά:
«Vietato di non entrare».
Απαγορεύεται να μην μπείτε.
Ένα Σαββατόβραδο, η παρέα είχε συγκεντρωθεί στο σπίτι του. Οι καρέκλες είχαν γεμίσει, τα ποτήρια κυκλοφορούσαν και οι συζητήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη.
Κάποια στιγμή, τα κρασιά χύθηκαν.
Όλοι έσπευσαν να βρουν χαρτιά για να σκουπίσουν το πάτωμα. Άλλος έψαχνε εδώ, άλλος εκεί, προσπαθώντας να προλάβει τον λεκέ.
Τότε ακούστηκε η φωνή του Manolo:
«Poca carta! Poca carta! Πάρτε πανιά! Μη χαλάτε το δάσος και την αναπνοή!»
Τα χέρια σταμάτησαν για μια στιγμή.
Οι άλλοι έβλεπαν το χυμένο κρασί. Εκείνος έβλεπε τα δέντρα που χρειάζονταν για να παραχθεί το χαρτί.
Ένα χυμένο κρασί είχε γίνει αφορμή για να θυμηθούν όλοι το δάσος και την ανάσα του κόσμου.
Στο σπίτι του Manolo, ακόμη και τα πιο απλά περιστατικά μπορούσαν να πάρουν διαφορετική τροπή.
Το ίδιο συνέβαινε και στην αυλή.
Εκεί συγκεντρώνονταν οι καρέκλες, τα μεταλλικά εξαρτήματα και τα παράξενα αντικείμενα που περίμεναν τη σειρά τους. Κάποια θα επισκευάζονταν, άλλα θα συνδυάζονταν με διαφορετικά υλικά, ώσπου να προκύψει μια νέα μορφή.
Για τον Manolo, ήταν ένα εργαστήριο σε αναμονή.
Για τον γείτονά του, μια ενόχληση.
Ο γείτονας ήταν ατσαλάκωτος, είχε μια Πόρσε και φρόντιζε να διατηρεί την προσεγμένη εικόνα που ταίριαζε στον τρόπο ζωής του. Για να βάλει το αυτοκίνητο στο γκαράζ του, χρειαζόταν μερικούς ελιγμούς μπρος και πίσω.
Οι σωροί του Manolo δεν ταίριαζαν στον κόσμο του. Τον ενοχλούσαν και θεωρούσε πως η ανοχή του απέναντί τους έπρεπε να έχει κάποιο αντίτιμο.
Ο Manolo καταλάβαινε την ενόχλησή του. Είχε, όμως, τη δική του απάντηση:
«Κάτι πρέπει να πληρώσει κι αυτός. Έστω με μια ματιά».
Μια ματιά. Αυτό ζητούσε από τον γείτονα. Να κοιτάξει λίγο περισσότερο πριν αποφασίσει πως όλα ήταν άχρηστα.
Σιγά σιγά, τα αντικείμενα αποκτούσαν νέες μορφές. Τα μεταλλικά κομμάτια ενώνονταν, τα σχήματα άλλαζαν και οι κατασκευές του Manolo άρχισαν να ανεβαίνουν στην ταράτσα.
Από μακριά, το σπίτι έμοιαζε με δάσος από κεραίες. Παράξενα μεταλλικά σχήματα υψώνονταν προς τον ουρανό, σαν να αναζητούσαν σήματα από έναν άγνωστο κόσμο.
Ο Manolo άνοιξε την ταράτσα στους άλλους. Την έκανε ένα ιδιότυπο μουσείο στροβίλων και τέχνης, χωρίς εισιτήρια και επίσημους καταλόγους.
Ένα μουσείο από πράγματα που άλλοι είχαν πετάξει.
Και η πόρτα του παρέμενε ανοιχτή.
Ίσως ο γείτονας να μην κατάλαβε ποτέ τι έβλεπε ο Manolo στους σωρούς της αυλής του. Ίσως να συνέχισε να βλέπει μόνο ακαταστασία.
Ο Manolo, πάντως, συνέχισε να μαζεύει, να επισκευάζει, να δημιουργεί και να προσκαλεί ανθρώπους στο σπίτι του.
Οι καρέκλες του έβρισκαν πάντα κάποιον να καθίσει. Τα αντικείμενα έβρισκαν νέες μορφές. Και στην πόρτα εξακολουθούσε να βρίσκεται η πινακίδα του:
«Vietato di non entrare».
Απαγορεύεται να μην μπείτε.
Ο Manolo δεν ζητούσε από τους άλλους να βλέπουν τον κόσμο όπως εκείνος.
Μόνο να κοιτάξουν λίγο περισσότερο.
Έστω με μια ματιά.
#ΟManoloΚαιΤοΜουσείοΤηςΤαράτσας #Διήγημα #Λογοτεχνία #Τέχνη #Ανακύκλωση #Επαναχρησιμοποίηση #Οικολογία #Δημιουργικότητα #ΑνθρώπινεςΙστορίες #ΜιαΔιαφορετικήΜατιά #Μνήμη #ΕυάγγελοςΠαύλοςΕυαγγελάτος