Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

Να γιατί δεν μπορούν να ανακάμψουν Γιατί ο Ανδρέας ήταν με την κίνηση των έξι και τούτοι εδώ είναι με τον Ζελένσκι


Να γιατί δεν μπορούν να ανακάμψουν.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε την πολιτική αυτονομία να διαμορφώνει εξελίξεις και να αναλαμβάνει διεθνείς πρωτοβουλίες. Η συμμετοχή του στην Κίνηση των Έξι δεν ήταν μια απλή διπλωματική παρουσία. Ήταν μια πολιτική πρωτοβουλία με επίκεντρο την ειρήνη, την αποτροπή ενός πυρηνικού πολέμου και τον πυρηνικό αφοπλισμό.

Σε μια εποχή που η ανθρωπότητα φοβόταν την πυρηνική απειλή, οι ηγέτες εκείνοι επιχείρησαν να ανοίξουν έναν δρόμο συνεννόησης και αποκλιμάκωσης.

Σήμερα, με αφορμή και τις συζητήσεις των μεγάλων ηγετών για την αποφυγή μιας πυρηνικής σύγκρουσης, το μήνυμα παραμένει επίκαιρο.

Εκεί βρίσκεται και η διαφορά με τη σημερινή πολιτική στάση ορισμένων στελεχών του ΠΑΣΟΚ, που εμφανίζονται να στοιχίζονται πίσω από τον Ζελένσκι, αντί να αναζητούν μια αυτόνομη ελληνική πολιτική πρωτοβουλία για την ειρήνη.

Άλλο η πολιτική αυτονομία, άλλο η πολιτική ευθυγράμμιση.

Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται ξανά δική του φωνή, δική του στρατηγική και πρωτοβουλίες με διεθνές αποτύπωμα. Η ειρήνη δεν μπορεί να είναι υπόθεση των άλλων. Είναι και δική μας πολιτική ευθύνη.


#ΠΑΣΟΚ #ΑνδρέαςΠαπανδρέου #ΚίνησηΤωνΈξι #Ειρήνη #ΠυρηνικόςΑφοπλισμός #ΑποφυγήΠυρηνικούΠολέμου #ΠολιτικήΑυτονομία #ΕλληνικήΕξωτερικήΠολιτική #ΔιεθνήςΠρωτοβουλία #Διπλωματία #Αποκλιμάκωση #ΕιρήνηΓιαΌλους #ΠολιτικήΙστορία #ΠροοδευτικήΠολιτική #

Ενα όπλο λιγότερο

Αφοπλιστικά χαμόγελα

Αφοπλιστικά χαμόγελα

σαν σημαίες ψηλά,

ανεμίζουν με φτερούγες

και φτερά.

Ένα όπλο λιγότερο,

τι χαρά στην αλυσίδα!

Και η ζωή γίνεται κατάλληλη

για όλη τη δημιουργία.


Αφοπλιστικά χαμόγελα


Σε έναν κόσμο που προετοιμάζεται για πόλεμο, που οι οικονομίες προσανατολίζονται στην πολεμική παραγωγή και τα εργοστάσια καλούνται να κατασκευάζουν περισσότερα όπλα, υπάρχει και η αντίθετη επιλογή.


Να παραδώσουμε τα όπλα.


Να μετατρέψουμε την πολεμική μηχανή σε μηχανή δημιουργίας, την καταστροφή σε ζωή, τον φόβο σε χαμόγελο.


Ένα όπλο λιγότερο δεν είναι απλώς ένα όπλο που δεν θα χρησιμοποιηθεί. Είναι μια μικρή νίκη για την ειρήνη, την πανίδα, την οικολογία και ολόκληρη τη δημιουργία.


Αφοπλιστικά χαμόγελα.


Ένα όπλο λιγότερο,

τι χαρά στην αλυσίδα!


Και η ζωή γίνεται κατάλληλη

για όλη τη δημιουργία.


#ΑφοπλιστικάΧαμόγελα #ΈναΌπλοΛιγότερο #Ειρήνη #Αφοπλισμός #Οικολογία #Πανίδα #ΠροστασίαΤηςΦύσης #ΌχιΣτηνΟικονομίαΤουΠολέμου #ΜετατροπήΤηςΠολεμικήςΒιομηχανίας #Ζωή #ΌληΗΔημιουργία #Peace #Disarmament #Ecology



Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026



Η πολιτική ως φαρμακολογία της κοινωνίας

Η σημερινή μου ημέρα ξεκίνησε με ένα τηλεφώνημα από έναν φίλο γιατρό, τον Νίκο Δεσιμώνα, θωρακοχειρουργό στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας, ο οποίος σκέφτεται να ασχοληθεί με την πολιτική και να διεκδικήσει την εκπροσώπηση της Κεφαλονιάς.

Η συζήτησή μας με οδήγησε σε έναν σύντομο πολιτικό προβληματισμό, τον οποίο θέλησα να του μεταφέρω μέσα από μια αναλογία που προέρχεται από την ιατρική.

Ας δεχτούμε ότι οι κοινωνίες είναι ζωντανοί οργανισμοί. Αποτελούνται από τους ανθρώπους και από τους θεσμούς που οργανώνουν τη συλλογική τους ζωή.

Η ελληνική κοινωνία της Μεταπολίτευσης κουβαλούσε βαριά τραύματα. Εμφύλιος, διχασμός, πολιτικές διώξεις, δικτατορία. Ένα μεγάλο μέρος της αισθανόταν ηττημένο, αποκλεισμένο, αδικημένο.

Χρειαζόταν θεραπεία. Ο Ανδρέας Παπανδρέου εξέφρασε αυτή την ανάγκη και το ΠΑΣΟΚ έγινε το πολιτικό φάρμακο μιας εποχής. Έδωσε φωνή, συμμετοχή και προσδοκία σε ανθρώπους που μέχρι τότε αισθάνονταν στο περιθώριο.

Με τον χρόνο, όμως, αλλοιώθηκε η αρχική σύνθεση. Η πολιτική φθορά, η κρίση και η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου συνέβαλαν στην αποδυνάμωση της αρχικής πολιτικής ταυτότητας του κινήματος. Ήταν σαν να χορηγήθηκε στον ίδιο οργανισμό μαζί με το φάρμακο και το αντίδοτό του.

Σήμερα αναζητείται η χαμένη συνταγή. Αλλά έχει αλλάξει και ο ίδιος ο κοινωνικός οργανισμός. Η κοινωνία του σήμερα δεν είναι εκείνη του 1981. Έχει διαφορετικές ανάγκες, διαφορετικές ανασφάλειες και διαφορετικές προσδοκίες.

Επομένως, δεν αρκεί να αναπαράγουμε μια παλιά πολιτική συνταγή, ούτε να αλλάζουμε απλώς τα πρόσωπα που τη χορηγούν.

Χρειάζεται νέα διάγνωση, νέα κατανόηση των κοινωνικών αναγκών και μια νέα πολιτική σύνθεση. Και, κυρίως, θεσμοί που να μπορούν να λειτουργήσουν προς όφελος των πολιτών.

Γιατί στην πολιτική, όπως και στην ιατρική, δεν αρκεί να βρεις το σωστό φάρμακο. Πρέπει πρώτα να γνωρίζεις τον οργανισμό που καλείσαι να θεραπεύσεις.

Και αυτό απαιτεί πρώτα να ακούσεις τον άνθρωπο.

#ΗΠολιτικήΩςΦαρμακολογία #ΕλληνικήΚοινωνία #Μεταπολίτευση #ΠΑΣΟΚ #ΑνδρέαςΠαπανδρέου #ΠολιτικήΑνανέωση #ΚοινωνικήΔικαιοσύνη #ΝέαΠολιτική #ΝέαΔιάγνωση #ΝέαΣυνταγή #ΠολιτικόςΠροβληματισμός #Κεφαλονιά

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Bologna Νοέμβριος 1973

 
Μια διαδήλωση που δεν ξεχνώ – Μπολόνια, Νοέμβριος 1973

Ήμουν κι εγώ εκεί.

Στους δρόμους της Μπολόνια, μαζί με Έλληνες φοιτητές, Ιταλούς νέους, φοιτητικές οργανώσεις και πολιτικές παρατάξεις, διαδηλώναμε συμπαραστεκόμενοι στον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου.

Τα συνθήματά μας ήταν κοινά: Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία. Ζητούσαμε να ακουστεί η φωνή του ελληνικού λαού σε κάθε ελεύθερη κοινωνία. Να δυναμώσει η διεθνής αλληλεγγύη και να τελειώσει η δικτατορία των συνταγματαρχών.

Όταν φτάσαμε στην Piazza Maggiore, η ατμόσφαιρα είχε αλλάξει. Στις γωνίες υπήρχαν άνθρωποι που θεωρούσαμε πληροφοριοδότες της χούντας. Πολλοί από εμάς καλύψαμε τα πρόσωπά μας με μαντίλια, για να μην αναγνωριστούμε και καταγραφούμε.

Ήμασταν μακριά από την Ελλάδα, αλλά η δικτατορία είχε απλώσει τη σκιά της ακόμη κι εκεί. Ακόμη και σε μια ευρωπαϊκή πλατεία, ο φόβος της αναγνώρισης και της παρακολούθησης ήταν υπαρκτός.

Πέρασαν τόσα χρόνια. Οι εικόνες όμως έμειναν.

Δεν ήμασταν απλοί θεατές της Ιστορίας. Ήμασταν νέοι άνθρωποι που πήραμε θέση, που βγήκαμε στον δρόμο, που πιστέψαμε ότι η ελευθερία της πατρίδας μας ήταν υπόθεση όλων των ελεύθερων ανθρώπων.

Η μνήμη δεν είναι νοσταλγία. Είναι μαρτυρία.

#Μπολόνια #Πολυτεχνείο #ΑντιδικτατορικόςΑγώνας #Δημοκρατία #Ελευθερία #ΠροσωπικήΜαρτυρία

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026

Οπλισμένη αρτηρία

 Οπλισμένη αρτηρία». Ένα ποίημα για τις αόρατες στενώσεις που δημιουργεί ο χρόνος και για το λεπτό σύρμα της ελπίδας που επιμένει να ανοίγει δρόμο προς το φως.


Οπλισμένη αρτηρία


Ψηλαφείς την αρτηρία,

πιάνεις κέντρο,

μια πορεία

και ένα σύρμα οπλισμένο.

Όσα πέρασες

κι εκείνα πιάσαν κέντρο,

με ένα σύρμα οπλισμένο.

Θα αμυνθείς

να ανοίξει ό,τι είναι στενωμένο,

απ’ τα ασβέστια

που έχει κτίσει η ζωή.


#ΟπλισμένηΑρτηρία #Ποίηση #ΕλεύθεροςΣτίχος #Συμβολισμός #Αντοχή #Ελπίδα #ΗΖωήΚυλά


#Καρδιά�#Συμβολισμός�#Λογοτεχνία�#Poetry




Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026

Μαραθωνοδρόμος – 262


Αν δεν μας εμπνέει ο Μαραθώνιος, τότε τι;
Ένα μικρό ποιητικό αφιέρωμα στον Μαραθωνοδρόμο — τον άνθρωπο που δεν τρέχει απλώς σε μια διαδρομή, αλλά κουβαλάει στις πλάτες του την ιστορία, τον κάματο και το μεγαλείο της ανθρώπινης αντοχής.Κάθε βήμα  και μια υπέρβαση.
 Κάθε βήμα και μια υπέρβαση. Κάθε σταγόνα ιδρώτα και μια νίκη της θέλησης.

Γιατί ο πραγματικός τερματισμός δεν βρίσκεται μόνο στη γραμμή του σταδίου, αλλά εκεί όπου ο άνθρωπος ξεπερνά τα όριά του.




Μαραθωνοδρόμος-262

Σε είδα στους αγώνες,
πατώντας στους αιώνες,
του Φειδιππίδη εσύ συνεχιστή

Να τρέχεις σαν το βέλος
κι ενώ να φτάνεις στο τέλος,
να φαίνεται πως είσαι στην αρχή.

Μια στήλη από αλάτι
στο πρόσωπό σου γράφει
τον κόπο του κορμιού και της ψυχής.

Στο στάδιο σαν μπαίνεις,
ο κόσμος ανασαίνει
τη νίκη της δικής σου ανάπνοης

Σε είδα στους αγώνες
Πατώντας στις αιώνες
Του Φειδιππίδη εσύ συνεχιστή

#Μαραθώνιος #Μαραθωνοδρόμος #262 #Φειδιππίδης #ΑνθρώπινηΑντοχή #Ποίηση #Αθλητισμός

Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2026

Τα λάθη

 

Το ποίημα «Τα λάθη» μιλά για την ανθρώπινη αδυναμία, την επανάληψη των σφαλμάτων και τα σημάδια που αφήνουν οι επιλογές μας στη ζωή. Μας θυμίζει ότι η εμπειρία δεν μας κάνει πάντα σοφότερους, ούτε μας προστατεύει από νέες αστοχίες. Όμως κανένα λάθος και καμία πτώση δεν πρέπει να καθορίζουν το μέλλον μας.
Γιατί η ζωή συνεχίζεται, οι δρόμοι αλλάζουν και ο άνθρωπος έχει πάντα τη δυνατότητα να ξανασηκωθεί και να προχωρήσει.
Δεν είναι ένα τραγούδι για την τελειότητα, αλλά για την ανθρώπινη αντοχή.

#ΤαΛάθη #Αυτογνωσία #Ζωή #ΑνθρώπινηΑντοχή #ΜαθήματαΖωής #Εμπειρίες #ΠτώσηΚαιΑνάσταση #Ελπίδα #ΝέαΑρχή #Ποίηση #Στίχοι #ΗΖωήΣυνεχίζεται

Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2026

Οι ήρωες δεν ανήκουν μόνο στο χθες

 Χθες τιμήσαμε τους ήρωες του ’40.


Δόξα και τιμή στα παλικάρια που αγωνίστηκαν για την πατρίδα!


Θα πρότεινα, όμως, αυτή η γιορτή να είναι αφιερωμένη σε όλους τους ήρωες, από τότε μέχρι σήμερα, αλλά και σε εκείνους που ίσως χρειαστεί να φανούν αύριο, στις επόμενες γενιές.


Γιατί, δυστυχώς, αυτή η πατρίδα χρειάζεται διαρκώς ανθρώπους που, όταν έρθει η δύσκολη ώρα, θα σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και θα αναλάβουν το χρέος τους απέναντι στους άλλους.


Ένας τέτοιος άνθρωπος ξεπηδά μέσα από τις σελίδες του βιβλίου μου «Το Βυσσινί Απολυτήριο».


Η δική του ιστορία αρχίζει με μια ανάμνηση από το Αιγαίο…


Και τότε

του ήρθε στο μυαλό

ένα απόγευμα στο Πήλιο.


Ήταν σε αναχαίτιση.


Ο Πολίτης βρισκόταν στον έλεγχο

κι εκείνος χειριζόταν τα ύψη των ιχνών.


Δύο μαχητικά είχαν απογειωθεί από την Αγχίαλο

για να αναχαιτίσουν

δύο εχθρικά αεροσκάφη πάνω από το Αιγαίο.


Όλα εξελίσσονταν γρήγορα.


Φωνές.

Οδηγίες.

Πορείες.

Ύψη.


Και ξαφνικά, ο σμηναγός Σταυρόπουλος έκανε μια μεγάλη βύθιση.


Τον ήξεραν όλοι στην κορυφή·

είχε επισκεφθεί τη μονάδα πριν από λίγο καιρό,

ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή.


Τώρα, η φιγούρα του χανόταν

μέσα στα νερά του Αιγαίου.


Για λίγες στιγμές δεν φαινόταν τίποτα.


Ύστερα,

μόνο τα καύσιμα ανέβηκαν στην επιφάνεια.


Κι εκείνος,

ο πιλότος,

πέταξε στην αθανασία.


Η εικόνα εκείνης της κηλίδας πάνω στη θάλασσα

δεν έφυγε ποτέ από μέσα του.


Έμεινε εκεί,

σαν σκοτεινό ίχνος πάνω σε πράσινη οθόνη.


Και ίσως γι’ αυτό,

εκείνη τη μέρα στην αναφορά,

όταν ο διοικητής ρώτησε:


«Γιατρός ή νοσοκόμος υπάρχει κανείς;»


εκείνος φώναξε τόσο δυνατά:


«Εγώ.»


Σαν να απαντούσε

όχι μόνο στον διοικητή,

αλλά και σε όλες τις σιωπές

που κουβαλούσε από τότε.


Οι ήρωες δεν ανήκουν μόνο στο χθες.

Υπάρχουν στο σήμερα και, όσο η Ιστορία το απαιτεί, θα υπάρχουν και αύριο.


#ΤοΒυσσινίΑπολυτήριο #28ηΟκτωβρίου #Ήρωες #ΕθνικήΜνήμη #Ιστορία #ΕλληνικήΛογοτεχνία



Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2026

Η 28η Οκτωβρίου στη ΠΕΛ

 Χρόνια πολλά, αγαπητοί φίλοι, για τη μεγάλη εθνική μας επέτειο της 28ης Οκτωβρίου!

Χθες, στην ΠΕΛ, είχα τη χαρά να συναντήσω τον ποιητή Ηλία Παπακωνσταντίνου και να του προσφέρω το βιβλίο μου «Το Βυσσινί Απολυτήριο».


Η συνάντησή μας έγινε στο πλαίσιο της εορταστικής εκδήλωσης για την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, όπου, σε μια κατάμεστη αίθουσα, οι ποιητές ύμνησαν με τους στίχους τους τους ήρωες του ’40, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη και το χρέος απέναντι στην Ιστορία.


Θέλω να ευχαριστήσω δημόσια τον Ηλία Παπακωνσταντίνου, τον σπουδαίο σύγχρονο ποιητή μας, για την ευγενική και ιδιαίτερα τιμητική πρότασή του να γίνω μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, καθώς και για την πρόθεσή του να είναι ο ίδιος ο εισηγητής της υποψηφιότητάς μου.


Η τιμή είναι μεγάλη. Ακόμη μεγαλύτερη, όμως, είναι η συγκίνηση όταν ένας άνθρωπος του πνεύματος αναγνωρίζει την προσπάθειά σου και σου ανοίγει με γενναιοδωρία την πόρτα μιας λογοτεχνικής συντροφιάς.


Ηλία, σε ευχαριστώ από καρδιάς.


Γιατί η λογοτεχνία δεν είναι μόνο οι λέξεις που γράφουμε, αλλά και οι άνθρωποι που συναντάμε στον δρόμο τους.


#ΗλίαςΠαπακωνσταντίνου #ΠΕΛ #ΈνωσηΛογοτεχνών #ΤοΒυσσινίΑπολυτήριο #28ηΟκτωβρίου #Μνήμη #ΕλληνικήΛογοτεχνία 



Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026

Ο Manolo και το μουσείο της ταράτσας


Ο Manolo και το μουσείο της ταράτσας


Ο Manolo έψαχνε στα σκουπίδια πολύ πριν η ανακύκλωση γίνει σύνθημα και οργανωμένη δραστηριότητα.


Δεν έψαχνε για να επιβιώσει. Έψαχνε για πράγματα που οι άλλοι δεν ήθελαν πια. Αντικείμενα που τους ενοχλούσαν, που τους έπιαναν χώρο, που είχαν χάσει τη θέση τους στα σπίτια τους.


Εκείνος τα κοιτούσε διαφορετικά.


Μια καρέκλα με χαλασμένο πόδι μπορούσε να επισκευαστεί. Ένα μεταλλικό εξάρτημα μπορούσε να αποκτήσει άλλη μορφή. Τίποτε δεν ήταν υποχρεωτικά άχρηστο επειδή κάποιος το είχε πετάξει.


Ιδίως οι καρέκλες είχαν για τον Manolo έναν ξεχωριστό προορισμό.


«Να ένας ανέξοδος τρόπος, με μια μικροεπισκευή, να μεγαλώσω την παρέα το Σαββατόβραδο. Ένας φίλος ακόμη, περισσότερες ιδέες, αλλά και περισσότερες φωνές για τραγούδι».


Τις μάζευε, τις μετέφερε στο σπίτι του και τις επισκεύαζε. Ήθελε να χωρούν περισσότεροι γύρω από το τραπέζι του.


Προσκαλούσε φίλους και φοιτητές του. Δεν του αρκούσε να συναντά τους νέους ανθρώπους στην αίθουσα διδασκαλίας. Ήθελε να συνεχίζεται η συζήτηση και στο σπίτι, χωρίς έδρα και ακροατήριο, μέσα στην οικειότητα μιας παρέας.


Δεν συμφωνούσαν όλοι με αυτή τη συνήθεια. Ορισμένοι συνάδελφοί του θεωρούσαν πως ο καθηγητής έπρεπε να κρατά τις αποστάσεις του από τους φοιτητές.


Ο Manolo είχε διαφορετική γνώμη.


Στην πόρτα του είχε τοποθετήσει μια πινακίδα, γραμμένη από τον ίδιο στα ιταλικά:


«Vietato di non entrare».


Απαγορεύεται να μην μπείτε.


Ένα Σαββατόβραδο, η παρέα είχε συγκεντρωθεί στο σπίτι του. Οι καρέκλες είχαν γεμίσει, τα ποτήρια κυκλοφορούσαν και οι συζητήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη.


Κάποια στιγμή, τα κρασιά χύθηκαν.


Όλοι έσπευσαν να βρουν χαρτιά για να σκουπίσουν το πάτωμα. Άλλος έψαχνε εδώ, άλλος εκεί, προσπαθώντας να προλάβει τον λεκέ.


Τότε ακούστηκε η φωνή του Manolo:


«Poca carta! Poca carta! Πάρτε πανιά! Μη χαλάτε το δάσος και την αναπνοή!»


Τα χέρια σταμάτησαν για μια στιγμή.


Οι άλλοι έβλεπαν το χυμένο κρασί. Εκείνος έβλεπε τα δέντρα που χρειάζονταν για να παραχθεί το χαρτί.


Ένα χυμένο κρασί είχε γίνει αφορμή για να θυμηθούν όλοι το δάσος και την ανάσα του κόσμου.


Στο σπίτι του Manolo, ακόμη και τα πιο απλά περιστατικά μπορούσαν να πάρουν διαφορετική τροπή.


Το ίδιο συνέβαινε και στην αυλή.


Εκεί συγκεντρώνονταν οι καρέκλες, τα μεταλλικά εξαρτήματα και τα παράξενα αντικείμενα που περίμεναν τη σειρά τους. Κάποια θα επισκευάζονταν, άλλα θα συνδυάζονταν με διαφορετικά υλικά, ώσπου να προκύψει μια νέα μορφή.


Για τον Manolo, ήταν ένα εργαστήριο σε αναμονή.


Για τον γείτονά του, μια ενόχληση.


Ο γείτονας ήταν ατσαλάκωτος, είχε μια Πόρσε και φρόντιζε να διατηρεί την προσεγμένη εικόνα που ταίριαζε στον τρόπο ζωής του. Για να βάλει το αυτοκίνητο στο γκαράζ του, χρειαζόταν μερικούς ελιγμούς μπρος και πίσω.


Οι σωροί του Manolo δεν ταίριαζαν στον κόσμο του. Τον ενοχλούσαν και θεωρούσε πως η ανοχή του απέναντί τους έπρεπε να έχει κάποιο αντίτιμο.


Ο Manolo καταλάβαινε την ενόχλησή του. Είχε, όμως, τη δική του απάντηση:


«Κάτι πρέπει να πληρώσει κι αυτός. Έστω με μια ματιά».


Μια ματιά. Αυτό ζητούσε από τον γείτονα. Να κοιτάξει λίγο περισσότερο πριν αποφασίσει πως όλα ήταν άχρηστα.


Σιγά σιγά, τα αντικείμενα αποκτούσαν νέες μορφές. Τα μεταλλικά κομμάτια ενώνονταν, τα σχήματα άλλαζαν και οι κατασκευές του Manolo άρχισαν να ανεβαίνουν στην ταράτσα.


Από μακριά, το σπίτι έμοιαζε με δάσος από κεραίες. Παράξενα μεταλλικά σχήματα υψώνονταν προς τον ουρανό, σαν να αναζητούσαν σήματα από έναν άγνωστο κόσμο.


Ο Manolo άνοιξε την ταράτσα στους άλλους. Την έκανε ένα ιδιότυπο μουσείο στροβίλων και τέχνης, χωρίς εισιτήρια και επίσημους καταλόγους.


Ένα μουσείο από πράγματα που άλλοι είχαν πετάξει.


Και η πόρτα του παρέμενε ανοιχτή.


Ίσως ο γείτονας να μην κατάλαβε ποτέ τι έβλεπε ο Manolo στους σωρούς της αυλής του. Ίσως να συνέχισε να βλέπει μόνο ακαταστασία.


Ο Manolo, πάντως, συνέχισε να μαζεύει, να επισκευάζει, να δημιουργεί και να προσκαλεί ανθρώπους στο σπίτι του.


Οι καρέκλες του έβρισκαν πάντα κάποιον να καθίσει. Τα αντικείμενα έβρισκαν νέες μορφές. Και στην πόρτα εξακολουθούσε να βρίσκεται η πινακίδα του:


«Vietato di non entrare».


Απαγορεύεται να μην μπείτε.


Ο Manolo δεν ζητούσε από τους άλλους να βλέπουν τον κόσμο όπως εκείνος.


Μόνο να κοιτάξουν λίγο περισσότερο.


Έστω με μια ματιά.


#ΟManoloΚαιΤοΜουσείοΤηςΤαράτσας #Διήγημα #Λογοτεχνία #Τέχνη #Ανακύκλωση #Επαναχρησιμοποίηση #Οικολογία #Δημιουργικότητα #ΑνθρώπινεςΙστορίες #ΜιαΔιαφορετικήΜατιά #Μνήμη #ΕυάγγελοςΠαύλοςΕυαγγελάτος


Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2026

Το χρέος της ομορφιάς


Το χρέος της ομορφιάς

Κατέβηκα στη Νερατζιώτισσα για να πάρω τον Ηλεκτρικό. Λίγο πριν, είχα σταθεί δίπλα σ’ έναν μικροκαμωμένο άνθρωπο που προσπαθούσε να φορτώσει στην οροφή ενός παλιού Nissan έναν ηλιακό θερμοσίφωνα, που είχε περισυλλέξει από τα σκουπίδια.

Του πρόσφερα τη βοήθειά μου.

Χαμογέλασε ευγενικά.

«Σαν να με βοήθησες», μου είπε.

Κι έφυγε μόνος του.

Στο τρένο φόρεσα τη μάσκα μου, ένα μικρό τείχος ανάμεσα στον εαυτό μου και στην πυκνή ανάσα της πόλης. Οι σταθμοί περνούσαν ο ένας μετά τον άλλον, ώσπου έφτασα στην Ομόνοια.

Στα σκαλιά έδωσα λίγα ψιλά σ’ ένα απλωμένο χέρι. Λίγο αργότερα, έκανα νόημα σ’ έναν Ινδό, πιθανότατα Σιχ, όπως υπέθεσα από το χαρακτηριστικό κάλυμμα της κεφαλής του, που φαινόταν χαμένος μπροστά στα ακυρωτικά μηχανήματα. Του έδειξα πώς να περάσει.

Κι εκεί σκέφτηκα πως η καλοσύνη είναι συχνά ένα τόσο δα νεύμα, μια σύντομη χειρονομία που χάνεται αμέσως μέσα στο πλήθος.

Όμως, ποιος είπε πως η καλοσύνη δεν επιβραβεύεται;

Ανεβαίνοντας τις κυλιόμενες σκάλες, είδα να περνά από πάνω μου μια νεαρή γυναίκα μ’ ένα κοντό, αέρινο φόρεμα. Η εικόνα της διέσχισε τη στιγμή σαν ξαφνική λωρίδα φωτός ανάμεσα στο μπετόν, στον θόρυβο και στη βιασύνη της Αθήνας.

Ένα μικρό belvedere της καθημερινότητας.

Και τότε μου φάνηκε πως η ζωή, χωρίς να μιλά, είχε ήδη απαντήσει.


Επιστρέφοντας από το τυπογραφείο, όπου είχα πάει για τα βιβλία  μου, βρέθηκα στην οδό Αθηνάς. Ο δρόμος είχε σχεδόν ερημώσει.

Στη γωνία στεκόταν ένα ζευγάρι. Ο ένας έπαιζε ακορντεόν κι η άλλη τραγουδούσε. Οι φωνές τους συνόδευαν τον άδειο δρόμο, σαν να ήταν ολόκληρη η πόλη η σκηνή τους.

Πέρασα απέναντι για να τους αποφύγω. Βιαζόμουν.

Όμως, η μελωδία με ακολούθησε.

Έκανε έναν κύκλο μέσα μου και με γύρισε πίσω.

Στάθηκα να τους ακούσω.

Δυο φτωχοί άνθρωποι με πλούσιες φωνές.

Τους ρώτησα σε ποια γλώσσα τραγουδούσαν.

«Bulgaria», μου απάντησαν.

Άφησα κάτι στο καπέλο τους.

Μα εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως το κέρμα δεν ήταν προσφορά. Ήταν το αντίτιμο για τη μελωδία που είχε ήδη κερδίσει την προσοχή και την καρδιά μου.

Κάποιες φορές δεν πληρώνουμε τον μουσικό.

Πληρώνουμε το χρέος που μας δημιούργησε η ομορφιά.


Όταν γύρισα στο σπίτι, κρατούσα ακόμη τα πρώτα δοκίμια από το τυπογραφείο. Ήταν μια μέρα στο τρέξιμο, για να πάρουν επιτέλους τον δρόμο τους προς τον αναγνώστη δύο βιβλία μου:

Το Βυσσινί Απολυτήριο και Το Σπίτι με τον Ασβέστη.

Άφησα τα βαριά χαρτιά στο τραπέζι. Η μυρωδιά του φρέσκου μελανιού πλημμύρισε το δωμάτιο.

Στα αυτιά μου αντηχούσε ακόμη το ακορντεόν, που λίγο πιο πέρα, στην οδό Αθηνάς, σκόρπιζε νότες πάνω στα βήματα των περαστικών.

Κοίταξα τους τίτλους στο τραπέζι.

Και σκέφτηκα πως η ζωή γράφει τα δικά της βιβλία πολύ πριν τα γράψουμε εμείς.

Σ’ έναν άνθρωπο που παλεύει να μεταφέρει ένα παλιό αντικείμενο, σ’ ένα χέρι που ζητά βοήθεια, σ’ έναν ξένο που αναζητά τον δρόμο του, σ’ ένα αέρινο φόρεμα που γίνεται για μια στιγμή φως, σε δυο φωνές που επιμένουν να τραγουδούν μέσα στη σχεδόν έρημη πόλη.

Ίσως τελικά η ομορφιά να μη βρίσκεται μόνο σ’ εκείνο που βλέπουμε ή ακούμε, αλλά και σ’ αυτό που μας αφήνει μέσα μας.

Κι αν η ζωή μάς χαρίζει τέτοιες στιγμές, έχουμε κι εμείς ένα χρέος απέναντί της.

Να τις κρατήσουμε ζωντανές.

Να τις μετατρέψουμε σε μνήμη, σε λόγο, σε τέχνη.

Να τις επιστρέψουμε, με τον δικό μας τρόπο, στους ανθρώπους.

Αυτό είναι, για μένα, το χρέος της ομορφιάς.

#ΤοΧρέοςΤηςΟμορφιάς
#ΗΚαλοσύνηΤηςΚαθημερινότητας
#ΜικρέςΧειρονομίες
#ΗΟμορφιάΤηςΖωής
#ΆνθρωποςΚαιΠόλη
#Αθήνα
#ΟδόςΑθηνάς
#Νερατζιώτισσα
#ΜουσικήΤουΔρόμου
#ΗΤέχνηΕίναιΠαντού
#ΠοίησηΤηςΚαθημερινότητας
#ΤοΒυσσινίΑπολυτήριο
#ΤοΣπίτιΜεΤονΑσβέστη




Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2026

Μα τον Άγιο!» — Μια κεφαλλονίτικη υπόθεση αξιοπρέπειας

«Μα τον Άγιο!» — Μια κεφαλλονίτικη υπόθεση αξιοπρέπειας


Εμείς οι Κεφαλλονίτες, εξ απαλών ονύχων, όταν θέλαμε να μας πιστέψουν για κάτι, είτε εδώ είτε στη Νέα Υόρκη, λέγαμε: «Μα τον Άγιο!».


Γι’ αυτό και δεν μπορούμε να βλέπουμε αδιάφοροι κάποιον, ξένο προς τον τόπο και τις παραδόσεις μας, να χρησιμοποιεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να χλευάσει τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, προσβάλλοντας παράλληλα έναν όρκο, μια πίστη, μια παράδοση και, τελικά, μια ολόκληρη κοινωνία ανθρώπων.


Γιατί ο Άγιος Γεράσιμος δεν είναι για τον Κεφαλλονίτη μια απλή λέξη, ούτε ένα εύκολο λεκτικό τέχνασμα για να προκαλέσει γέλιο. Όλοι μας έχουμε πάει στον Άγιο. Όλοι μας τον έχουμε προσκυνήσει. Και η φράση «μά τον Άγιο» κουβαλάει μέσα της κάτι από την οικογενειακή μας ανατροφή, την καταγωγή και τη συλλογική μας μνήμη.


Εδώ, στην Κεφαλονιά, ξέρουμε και άλλες εκφράσεις. Λέμε για κάποιον ότι «είναι για τον Άγιο» ή, ακόμη χειρότερα, «για το μανουάλι του Αγίου». Δεν τις λέμε, όμως, για να διασύρουμε ό,τι οι άλλοι θεωρούν ιερό.


Και δεν τα γράφω αυτά από θρησκευτική ευθιξία. Τα γράφω γιατί δεν πρέπει να θεωρεί κανείς ότι μπορεί, στο όνομα μιας δήθεν προοδευτικής άποψης ή μιας συγγραφικής ιδιότητας, να χλευάζει τις παραδόσεις ενός τόπου και να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους του σαν να είναι «της αράδας».


Η ελευθερία της έκφρασης είναι αναφαίρετο δικαίωμα. Δεν απαλλάσσει, όμως, κανέναν από την ευθύνη του λόγου του.


Και κάτι τελευταίο: όποιος θέλει να υπερασπίζεται τον κάθε ελληνικό τόπο, ακόμη κι από το βήμα του Ελληνικού Κοινοβουλίου, οφείλει πρώτα να κατανοεί ότι οι τόποι δεν είναι μόνο γεωγραφία. Είναι οι άνθρωποί τους, οι μνήμες τους, τα ήθη και οι παραδόσεις τους.


Γιατί εμείς οι Κεφαλλονίτες μπορεί να έχουμε το δικό μας χιούμορ, τη δική μας γλώσσα και τον δικό μας τρόπο να μιλάμε. Αλλά όταν λέμε «μά τον Άγιο», δεν μιλάμε για να μας πάρουν στο ψιλό. Μιλάμε για να μας πιστέψουν.


Εμείς μπορεί να είμαστε άνθρωποι του χιούμορ, αλλά δεν είμαστε της αράδας. Και τον τόπο μας, τις παραδόσεις μας και τη μνήμη μας δεν τα παραδίδουμε στον χλευασμό κανενός.


#Κεφαλονιά #Κεφαλλονίτης #Κεφαλονίτες #ΚεφαλονίτικηΟμογένεια #Ομογένεια #ΚεφαλονίτεςΤηςΔιασποράς #ΜαΤονΆγιο #ΆγιοςΓεράσιμος #ΚεφαλλονίτικηΠαράδοση #Πίστη #Παράδοση #Αξιοπρέπεια #Σεβασμός #ΕλευθερίαΤουΛόγου #ΕυθύνηΤουΛόγου #Συγγραφείς #ΈλληνεςΣυγγραφείς #Λογοτεχνία #ΠνευματικοίΆνθρωποι #ΣυλλογικήΜνήμη 



Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2026

Κράτα το μέτρο στο μετρό

 

Κάπιοι σταθμοί του μετρό σήμερα ήταν κλείστοι γιατί από πάνω οι νέοι διαδήλωναν 

«Απ την Ελλάδα μέχρι Γαλλία για στέγη και παιδεία»


Αντί για πανό  θα αναρτήσω αυτό 


Κράτα το μέτρο στο μετρό


Κουπλέ 1


Κράτα το μέτρο στο μετρό,

μη γίνει ο συρμός… σιρμός!

Οι ράγες γίνονται γραμμές,

κι η ταχύτητα γεννά φωνές.


Ο δρόμος χάνει τον σκοπό,

σαν ξεχαστεί το αληθινό.

Κι όλοι τρέχουν βιαστικά,

χωρίς να ξέρουν πού πάνε τελικά.


Κουπλέ 2


Κοιτάζουν όλοι τα κινητά,

μα δεν κοιτάζονται στα μάτια πια.

Τα πρόσωπα γινήκαν σκιές,

μες στις υπόγειες στοές.


Κι ορμάει ο κόσμος βιαστικός,

μες στον δικό του τον καπνό.

Ο χρόνος τρέχει σαν τρελός,

μα ο προορισμός μας είναι θολός.


Ρεφρέν


Κράτα το μέτρο στο μετρό,

μην κάνεις τη ζωή συρμό!

Μια στάση κάνε να σκεφτείς,

να δεις τον κόσμο, να αισθανθείς.


Πριν η ταχύτητα μας πιει,

πριν χάσουμε όλη τη ζωή,

ας βρούμε κάπου μια στιγμή,

να ξανασμίξει η ψυχή.


Κουπλέ 3


Ζητάμε κάπου να σταθούμε,

μια στάση μόνο για να βρούμε.

Να πούμε μια καλημέρα,

να δούμε λίγο παραπέρα.


Γιατί δεν είναι προορισμός

να τρέχεις πάντα σαν τρελός.

Είναι να ζεις, να αγαπάς,

κι όχι απλώς να προσπερνάς.


Ρεφρέν — επανάληψη


Κράτα το μέτρο στο μετρό,

μην κάνεις τη ζωή συρμό!

Μια στάση κάνε να σκεφτείς,

να δεις τον κόσμο, να αισθανθείς.


Πριν η ταχύτητα μας πιει,

πριν χάσουμε όλη τη ζωή,

ας βρούμε κάπου μια στιγμή,

να ξανασμίξει η ψυχή.

 #ΚράταΤοΜέτροΣτοΜετρό

#Μετρό

#ΣύγχρονηΚοινωνία

#ΡυθμοίΖωής

#ΗΖωήΔενΕίναιΚούρσα

#ΑνθρώπινεςΣχέσεις

#

Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2026

Η Ευρώπη σε αναταραχή, η Ελλάδα σε αναμονή;

 ο Άγιος βοήθεια 


Η Ευρώπη σε αναταραχή, η Ελλάδα σε αναμονή;



Οι εικόνες από τις διαδηλώσεις και τις κινητοποιήσεις που εκδηλώνονται σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία, η Ιταλία, το Βέλγιο και η Αλβανία, επαναφέρουν στη μνήμη ιστορικές περιόδους κατά τις οποίες οι νέοι βγήκαν δυναμικά στο προσκήνιο διεκδικώντας αλλαγές. Η πιο χαρακτηριστική ήταν ο Μάης του 1968 στη Γαλλία, που επηρέασε ολόκληρη την Ευρώπη. 

Τότε η Ελλάδα βρισκόταν υπό δικτατορία και δεν μπορούσε να ακολουθήσει το ευρωπαϊκό κύμα διαμαρτυρίας με τον ίδιο τρόπο. Σήμερα όμως ζούμε σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, όπου οι μαθητές και οι φοιτητές έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν τις ανησυχίες και τα αιτήματά τους με ειρηνικό και δημοκρατικό τρόπο.

Το ερώτημα που γεννάται είναι αν η κοινωνική αναταραχή που παρατηρείται σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες θα επηρεάσει και την ελληνική νεολαία. Κανείς δεν μπορεί να το γνωρίζει. Η ιστορία, όμως, δείχνει ότι όταν οι νέοι αισθάνονται έντονη αβεβαιότητα για το μέλλον τους, αναζητούν τρόπους να ακουστεί η φωνή τους.

Η δημοκρατία δεν φοβάται τη συμμετοχή των νέων. Αντίθετα, ισχυροποιείται μέσα από τον διάλογο, την ενεργό παρουσία των πολιτών και τη δημιουργική διεκδίκηση λύσεων στα προβλήματα της εποχής.


#Ευρώπη #Διαδηλώσεις #Νεολαία #Φοιτητές 

#Μαθητές #Δημοκρατία #Μάης68 #Κοινωνία #Προβληματισμός



Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2026

Κουβέντα σε ένα μπαρ,σε χωριό της Αιγιαλείας

Κουβέντα σε ένα μπαρ, σε χωριό της Αιγιαλείας

Βεβαίως, η κυρίαρχη άποψη εδώ φαίνεται να είναι υπέρ της Νέας Δημοκρατίας. Ωστόσο, ένα καλό τζιν τόνικ σε βοηθά να διακρίνεις δύο κατηγορίες ανθρώπων.

Η πρώτη περιλαμβάνει εκείνους που κάποτε ψήφισαν και ΠΑΣΟΚ, αλλά σήμερα εμφανίζονται φανατικοί υποστηρικτές του Μητσοτάκη.

Η δεύτερη, εκείνους που δεν «λέρωσαν» ποτέ το χέρι τους με την ψήφο τους στο ΠΑΣΟΚ, αντίθετα το λοιδορούσαν και το ύβριζαν — μιλάμε, άλλωστε, για Αχαΐα. Αυτοί, σήμερα, δεν εκφράζουν ιδιαίτερο ενθουσιασμό για την κυβέρνηση και δυσφορούν με ορισμένα νομοσχέδια που έχουν μια… πράσινη απόχρωση.

Κι εδώ βρίσκεται το παράδοξο: ό,τι ενοχλεί τους δεύτερους φαίνεται να φανατίζει ακόμη περισσότερο τους πρώτους, οι οποίοι αισθάνονται πλέον οικεία με τον πρωθυπουργό.

Ίσως κάτι από αυτή τη διάκριση να υποβόσκει και στα σενάρια για ένα κόμμα Σαμαρά. Ωστόσο, όταν η εξουσία ενώνει, ο αρχηγός δεν φαίνεται να φοβάται μεγάλες διαρροές. Συνεχίζει τη ρότα του, προσπαθώντας να προσεταιριστεί πρόσωπα και ψηφοφόρους από την πρώτη κατηγορία , αλλά και θέσεις 
Και, απ’ ό,τι φαίνεται, κάπου πιάνει.

Οι πολιτικές μετακινήσεις δεν γίνονται πάντα με θόρυβο. Κάποιες φορές γίνονται αθόρυβα, 

Ας έχουμε, λοιπόν, τα μάτια μας ανοιχτά.

Ελπίζω να έχουν γνώση οι φύλακες.

Στη υγειά μας, λοιπόν!

#Αιγιαλεία #ΠΑΣΟΚ #Πολιτική #ΠολιτικέςΜετακινήσεις #ΠολιτικέςΕξελίξεις #ΠολιτικήΠαρατήρηση #Κοινωνία #ΓνώσηΟιΦύλακες #ΣτηΥγειάΜας



Η παλιά και η νέα γενιά στη παιδιατρική

Η παλιά φρουρά και η νέα γενιά 

Σήμερα, μια φωτογραφία από την Παιδιατρική Κλινική.

Οι γιατρίνες μας, η διευθύντρια κα Δανελάτου και η Βίλλυ,  (αλλά και η Αλεξία ,η Ερυφίλη ή Φλώρα)  ,η νέα φρουρά, εν ενεργεία, και οι άνδρες, Ευαγγελάτος και Γεωργάτος, η παλιά φρουρά.

Οι γενιές αλλάζουν, οι άνθρωποι ανανεώνονται, αλλά η αποστολή παραμένει η ίδια: η φροντίδα του παιδιού.

Και έτσι η Κλινική συνεχίζει την πορεία της προς τα εμπρός.

Και όπως λέει η Βίλλυ:

Η ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΗ ΗΤΑΝ… ΕΙΝΑΙ… ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ… ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ! ❤️

Αναρωτιέμαι, όμως, αν υπήρχε και στο ΕΣΥ ένας θεσμός ανάκλησης εφέδρων, όπως στον στρατό. Θα μπορούσα τότε να πάω για ένα διάστημα στη Ζάκυνθο, να προσφέρω τις υπηρεσίες μου στην Παιδιατρική Κλινική, που σήμερα δεν διαθέτει παιδίατρο, μέχρι να βρεθεί μόνιμη λύση.

Γιατί η ιατρική δεν είναι μόνο επάγγελμα. Είναι γνώση, εμπειρία και, πάνω απ’ όλα, διάθεση προσφοράς.

Η παλιά φρουρά μπορεί να αποστρατεύεται, αλλά δεν παύει να είναι μάχιμη όταν υπάρχει ανάγκη!

#Παιδιατρική #ΕΣΥ #Ιατρική #Προσφορά #ΝέαΓενιά #Εμπειρία #Ζάκυνθος #Κεφαλονιά

ίδια εικαστική ιδέα:

«Η Όλγα ανέβασε σήμερα μια εικόνα από τη Βουκουρεστίου και αμέσως γύρισα στο 2017, στον Πόρο Κεφαλονιάς. Τότε είχα στήσει τους πίνακές μου δίπλα στους καρπούς της γης. Χρόνια μετά, η ίδια αισθητική εμφανίζεται στις βιτρίνες της πρωτεύουσας. Καμιά φορά η επαρχία οραματίζεται πρώτη όσα αργότερα υιοθετεί το κέντρο.»


#DadaArt #Dadaism #ArtAndLife #ConceptualArt #ReadyMade #VisualPoetry #Poros2017 #Voukourestiou #EvangelosEvangelatos #AheadOfTheTime #Κεφαλονιά #Τέχνη #Νταντά #

Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2026

Πάμε Μαζί

 Πάμε Μαζί 


Κουπλέ 1

Πάμε μαζί στα μονοπάτια της ζωής,

ποτάμια να διαβούμε, βουνά ν' ανεβούμε,

να τρέξουμε σε πόλεις και σε αμμουδιές,

να μοιραστούμε λύπες και  χαρές.

Ρεφρέν 

Με την ανάσα σου να διώχνω τον γκρεμό,

στο χέρι σου να βρίσκω το λιμάνι,

να μη φοβάμαι της βροχής τον ποταμό,

μαζί σου κάθε μπόρα να γλυκάνει.

Κουπλέ 2

Στων οριζόντων τα γαλάζια τα νερά,

να ξενυχτάμε με τ' αστέρια συντροφιά μας,

κι αν φέρει η νύχτα σύννεφα βαριά,

να μένει πάντα αναμμένη η καρδιά μας.

Γέφυρα

Κι αν τα μαλλιά μας γίνουνε λευκά,

κι αν αλλάξουν οι δρόμοι και οι καιροί,

θα σ’ αγαπώ όπως την πρώτη μας βραδιά,

κι η αγάπη μας θα μένει ζωντανή.

Ρεφρέν

Με την ανάσα σου να διώχνω τον γκρεμό,

στο χέρι σου να βρίσκω το λιμάνι,

να μη φοβάμαι της βροχής τον ποταμό,

μαζί σου κάθε μπόρα να γλυκάνει.

  

 



Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2026

Όταν το «ευχαριστώ» του Σημίτη έγινε κατηγορία

Όταν το «ευχαριστώ» του Σημίτη έγινε κατηγορία

«Δεν θα επιτρέψουμε ποτέ να γίνει ελληνοτουρκική σύγκρουση», είπε ο Μάρκο Ρούμπιο.

Και όλοι είμαστε ευχαριστημένοι με αυτή τη δήλωση. Και δικαίως. Γιατί αυτό ακριβώς θέλουμε: να αποτρέπεται μια ελληνοτουρκική σύγκρουση.

Όμως ας θυμηθούμε κάτι.

Το 1996, μετά την κρίση των Ιμίων, ο Κώστας Σημίτης ευχαρίστησε δημόσια τους Αμερικανούς για τη συμβολή τους στην αποκλιμάκωση.

Τότε, πολλοί από εκείνους που σήμερα δηλώνουν ευχαριστημένοι όταν ακούν την ίδια ακριβώς λογική από την αμερικανική πλευρά, τον κατηγόρησαν και τον διέβαλαν για το «ευχαριστώ τους Αμερικανούς».

Τελικά, μήπως η ιστορία είναι λίγο πιο σύνθετη από τα συνθήματα;

Χθες ήταν ο Σημίτης.
Σήμερα είναι ο Ρούμπιο.

Η ανάγκη όμως παραμένει η ίδια:
να μη γίνει ποτέ ελληνοτουρκικός πόλεμος.

#Σημίτης #Ίμια #Ρούμπιο #Ελλάδα #Τουρκία #Ελληνοτουρκικά #ΝΑΤΟ #ΕξωτερικήΠολιτική #Ιστορία

Από το blog 
eevangelatos.blogspot.gr

Εκδήλωση ΠΑΣΟΚ με Χριστοδουλάκη Σπυριδάκη


Παρακολούθησα στη Βιβλιοθήκη την παρουσίαση του ΠΑΣΟΚ με τον Χριστοδουλάκη και την Σπυριδάκη 

Η εντύπωσή μου από τους δύο συγκεκριμένους βουλευτές ήταν καλή. Καλές σπουδές, καλοί ομιλητές, με πολιτική σκέψη και γνώση. Μα, πάνω απ’ όλα, χρειάζεται και ψυχή.

Γιατί η πολιτική δεν είναι μόνο αριθμοί, προγράμματα και προτάσεις. Οι πολιτικές αποφάσεις τελικά αγγίζουν τη ζωή του καθενός μας.

Παλιά τα πολιτικά μεγέθη ήταν πιο ευδιάκριτα, διαφορετικά μεταξύ τους και χρωματισμένα ανάλογα με την ιδεολογία τους. Σήμερα έχουμε περάσει περισσότερο στις αποχρώσεις και στα πρόσημα.

Οι πολιτικές αντιδράσεις θυμίζουν κάπως τις χημικές: διαφορετικά στοιχεία, διαφορετικοί συνδυασμοί, αλλά κάποτε και παρόμοια τελικά προϊόντα.

Γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή για να καταλάβουμε πού πραγματικά βρίσκεται η διαφορά.

Και τελικά, η πολιτική δεν κρίνεται μόνο στις προτάσεις, αλλά στη ζωή των ανθρώπων που αυτές οι προτάσεις καλούνται να υπηρετήσουν.

#ΠΑΣΟΚ #Πολιτική #Δημοκρατία #ΠολιτικόςΔιάλογος #Κοινωνία #Άνθρωπος

Από το blog 
eevangelatos.blogspot.gr

Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2026

Διαδηλώσεις στο Παρίσι


Διαδηλώσεις σήμερα  στο Παρίσι με 450.000 διαδηλωτές μαθητές εκπαιδευτικοί συνδικάτα επισόδεια και τραυματίες 

Η Ιστορία είναι ο παλμός των ανθρώπων όταν βαδίζουν μαζί».

Όταν ο δρόμος αρχίζει να πάλλεται, ο καλλιτέχνης δεν μπορεί να μένει θεατής στο πεζοδρόμιο. Πρέπει να κατέβει στο οδόστρωμα.
Απόσπασμα από το βιβλίο μου «Η Γραμμή του Χρωστήρα». Μια βόλτα προς την πλατεία της Βαστίλης που μετατρέπεται σε μάθημα αξιοπρέπειας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Γιατί, τελικά, η τέχνη είναι πάντα εκεί που χτυπά η καρδιά των ανθρώπων.

Ο Σπύρος και η Βιβιάν στους δρόμους του Παρισιού. Μια διαδήλωση γίνεται το ζωντανό μυθιστόρημα που τους παρασύρει, θυμίζοντάς μας ότι η ελπίδα και η αγωνιστικότητα είναι η πιο βαθιά μορφή τέχνης. Από το βιβλίο μου «Η Γραμμή του Χρωστήρα».

Από το blog 
eevangelatos.blogspot.gr 

#BookStagram #GreekWriters #Παρίσι #Διαδήλωση #ΚοινωνικήΤέχνη

Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2026

Αμπράσεβιτς χορευτικό στο θέατρο Κέφαλος


Υπέροχοι σερβικοί χοροί με μπρίο φαντασία και ασύλληπτη κίνηση είδαμε χθες στο θέατρο Κέφαλος στο Αργοστόλι από το χορευτικό Αμπράσεβιτς και ποιος έδινε τον τόνο μα ο Pavle ο φοβερός σέρβος ακορντεονίστας που βγάζει όλη την μελωδία των βαλκανικών ήχων αλλά και ελληνικών τραγουδιών  όπως είδαμε όταν τραγουδήσαμε μαζί στο γλέντι  στη Λάση το 

Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2026

Το βαρελάκι

 

το βαρελάκι που πήγα ,  ο καλός συνάδελφος το γέμισε με μούστο μαυροδάφνης, 
μόλις άρχισε το όμορφο ταξίδι προς το κρασί.

Η μαυροδάφνη δίνει συνήθως πλούσια αρώματα, βαθύ χρώμα και ιδιαίτερο χαρακτήρα. Σε λίγες εβδομάδες ο μούστος θα έχει μεταμορφωθεί αισθητά, 
Να είναι καλοτάξιδο το φετινό κρασί μας 
και να βγει ευωδιαστό και γεμάτο γεύση!
Να το πιούμε στην υγειά μας ρε παιδιά

#κρασί #ελληνικοκρασί #μαυροδάφνη #wine

Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2026

Καλό ξημέρωμα σε όλους




Η μεγαλύτερη αξία

«Πέρασαν τα χρόνια.
Από εξπρεσιονιστής και εκσυγχρονιστής,
έγινα ένας απλός άνθρωπος.»

μετά από όλες τις αναζητήσεις, τις ιδέες, τις πρωτοπορίες και τις αισθητικές και πολιτικές μάχες, η μεγαλύτερη αξία είναι η απλότητα και η ανθρώπινη αλήθεια.

Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026

Μπορεί η γνωστή «παγίδα του Θουκυδίδη» να αφορά και τις σχέσεις Ελλάδας–Τουρκίας;

Η νέα «παγίδα του Θουκυδίδη» στο Αιγαίο

Μπορεί η γνωστή «παγίδα του Θουκυδίδη» να αφορά και τις σχέσεις Ελλάδας–Τουρκίας;

Για δεκαετίες η Ελλάδα προσπαθούσε να διατηρήσει μια στρατιωτική ισορροπία απέναντι στην αριθμητικά ισχυρότερη Τουρκία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η αμερικανική αναλογία στρατιωτικής βοήθειας 7:10, η οποία αποτέλεσε επί χρόνια αντικείμενο έντονου ενδιαφέροντος της ελληνικής πλευράς.

Το ζήτημα συνδέθηκε μάλιστα και με τον Ανδρέα Παπανδρέου και τις αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα. Το 1983 η ελληνική κυβέρνηση θεωρούσε ότι η μεταβολή της αναλογίας υπέρ της Τουρκίας θα διατάρασσε τη στρατιωτική ισορροπία στο Αιγαίο και έθεσε το θέμα στις διαπραγματεύσεις για την παραμονή των αμερικανικών βάσεων.

Σήμερα η εικόνα έχει αλλάξει.


Ο φόβος της ανατροπής των ισορροπιών: Όπως ακριβώς ο Θουκυδίδης σημείωσε ότι η άνοδος της Αθήνας προκάλεσε φόβο στη Σπάρτη, καθιστώντας τον πόλεμο αναπόφευκτο, έτσι και σήμερα, η ποιοτική αναβάθμιση της ελληνικής αποτρεπτικής ισχύος (π.χ. μαχητικά Rafale, F-35, φρεγάτες Belharra) μπορεί να ερμηνευτεί από την Άγκυρα ως προσπάθεια αλλαγής του status quo.


Η Ελλάδα έχει προχωρήσει σε σημαντική ποιοτική αναβάθμιση των Ενόπλων Δυνάμεών της και έχει ενισχύσει τις αμυντικές της συνεργασίες. Η Τουρκία εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικό στρατιωτικό μέγεθος, αλλά η παλαιότερη εικόνα μιας δεδομένης τουρκικής υπεροχής απέναντι στην Ελλάδα δεν είναι πλέον τόσο απλή.

Και εδώ βρίσκεται το παράδοξο.

Η Ελλάδα επί δεκαετίες φοβόταν ότι η Τουρκία θα αποκτήσει μεγαλύτερη υπεροχή. Σήμερα, καθώς η Ελλάδα ενισχύεται, μπορεί η Τουρκία να αντιλαμβάνεται ότι η δική της σχετική υπεροχή περιορίζεται.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ένα θερμό επεισόδιο είναι αναπόφευκτο. Η ισχυρότερη αποτροπή μπορεί αντίθετα να κάνει μια σύγκρουση πιο δύσκολη.

Όμως εδώ βρίσκεται η ουσία της «παγίδας του Θουκυδίδη»:

Όταν η μία πλευρά ενισχύεται για να αισθανθεί ασφαλέστερη, η άλλη μπορεί να αισθανθεί περισσότερο ανασφαλής.

Ίσως λοιπόν το πραγματικό ζητούμενο σήμερα να μην είναι η απόλυτη στρατιωτική υπεροχη , αλλά μια νέα ισορροπία αποτροπής, που θα μειώνει — και όχι θα αυξάνει — τον κίνδυνο μιας σύγκρουσης στο Αιγαίο.