Τετάρτη 29 Απριλίου 2026

Η εικόνα του Αγίου για τον Αρχιεπίσκοπο

Σαν σήμερα 28 Απριλίου 1998 ξεκίνησε  τη δεκάχρονη ποιμαντορία του (έως το 2008 ) στη κεφαλή της εκκλησίας της Ελλάδος ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος Αιωνία του η μνήμη 
 Και παραθέτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο μου « Η Γραμμή της Μνήμης»το οποίο βιβλίο είναι διαθέσιμο και ελεύθερο σε όποιον επιθυμεί να το διαβάσει στο blog μου 
eevangelatos.blogspot.gr 

Η εικόνα του Αγίου για τον Αρχιεπίσκοπο
Μία από τις πιο σημαντικές επισκέψεις στο νοσοκομείο μας ήταν η
προγραμματισμένη επίσκεψη του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου. Ο
τότε πρόεδρος του νοσοκομείου και φίλος μου, Δημήτρης
Αυγουστάτος, μου ανέθεσε να φιλοτεχνήσω μία εικόνα του Αγίου
Γερασίμου, ώστε να προσφερθεί ως δώρο από το νοσοκομείο στον
προκαθήμενο της Ελληνικής Εκκλησίας.
Ο Χριστόδουλος, λαοφιλής ηγέτης, γνωστός για τη στήριξή του στην
εκστρατεία συλλογής υπογραφών για τις ταυτότητες και τις
μεγαλειώδεις λαοσυνάξεις για το Σκοπιανό, επρόκειτο να τιμηθεί με
αυτή την προσφορά. Έβαλα όλη μου την τέχνη και την αγάπη στην
κατασκευή της εικόνας. Ήταν μια πρότυπη εικόνα του Αγίου μας, την
οποία ασπάστηκε και του άρεσε πολύ.
Κι έτσι, εγώ, ο έσχατος των αγιογράφων, είχα τη μεγάλη τιμή να φτιάξω
εικόνα για τον πρώτο της Εκκλησίας της Ελλάδας. Τον αγαπητό στη
νεολαία αρχιεπίσκοπο, με το χαρακτηριστικό του «σας πάω», τη
μαχητικότητά του έναντι Αμερικής και Ευρώπης, και την αταλάντευτη
υποστήριξη σε καθετί ελληνικό. 

Τοξοβολία στη Κεφαλονιά - ώρα να κάνουμε την αρχή


Τοξοβολία στην Κεφαλονιά – Ώρα να κάνουμε την αρχή


Η τοξοβολία δεν είναι απλώς ένα άθλημα.

Είναι άσκηση συγκέντρωσης, πειθαρχίας και εσωτερικής ισορροπίας.


Χθες, στην Αθήνα, παρακολουθώντας ένα μάθημα τοξοβολίας, συνειδητοποίησα κάτι απλό αλλά σημαντικό:

ένα Ολυμπιακό άθλημα, με τόσο μεγάλη αξία για τα παιδιά, απουσιάζει από την Κεφαλονιά.


Η τοξοβολία βοηθά τα παιδιά:

να καλλιεργούν τη συγκέντρωση και την υπομονή,

να θέτουν στόχους και να τους πετυχαίνουν,

να αποκτούν αυτοπεποίθηση και αυτοέλεγχο.


Δεν απαιτεί σωματική δύναμη, αλλά καθαρό μυαλό και σταθερότητα χαρακτήρα.

Γι’ αυτό και είναι ιδανική για όλες τις ηλικίες.


Ίσως ήρθε η στιγμή να δημιουργηθεί και στο νησί μας μια πρώτη ομάδα τοξοβολίας.


Αναζητούμε ανθρώπους που θα ενδιαφέρονταν:

γονείς, νέους, εκπαιδευτικούς, ανθρώπους του αθλητισμού.


Με μια αρχική ομάδα, μπορεί να υπάρξει καθοδήγηση από προπονητές και στήριξη από την Ομοσπονδία, ώστε να γίνει μια οργανωμένη αρχή.


Η Κεφαλονιά μπορεί — και αξίζει — να ανοίξει ένα νέο πεδίο για τα παιδιά της.


Όποιος ενδιαφέρεται, ας επικοινωνήσει.

Ας κάνουμε την αρχή


 Αν υπάρχει ενδιαφέρον, στείλτε μου μήνυμα εδώ στο Messenger γράφοντας «Τοξοβολία Κεφαλονιά» για να οργανώσουμε μια πρώτη συνάντηση γνωριμίας.


Εναλλακτικά, μπορείτε να επικοινωνήσετε και στο email: eevangelatos@gmail.com

Τρίτη 21 Απριλίου 2026

Η ημέρα του πραξικοπήματος


Η ημέρα του Πραξικοπήματος

Θυμάμαι εκείνη την ηλιόλουστη ημέρα, όταν είδα στο δρόμο να

περνούν χωροφύλακες με κράνη και τουφέκια μου έκανε μεγάλη

εντύπωση , αυτή η αλλαγή τους , το δε ραδιόφωνο έπαιζε πρωί - πρωί

εμβατήρια Αποφασίσαμε, μαζί με τον αδελφό μου και έναν γείτονα

φίλο, τον Αντώνη Σαγιάκο, να πάμε με τα πόδια στο κέντρο της Αθήνας

για να δούμε τι συμβαίνει. Συναντήσαμε κάτι οπλισμένους ναύτες έξω

από τον ΟΤΕ Αιγάλεω , μεταξύ τους ήταν και ένας γείτονας στα

Βλαχάτα ο Νιόνιος Μινέτος , που πήγε μετά στην Αμερική .

Περάσαμε το ποτάμι και φθάσαμε χωρίς εμπόδια , μέχρι την Ομόνοια,

όπου κάθε δρόμος ήταν κλειστός με τανκς. Στο ύψος της Πολυκλινικής,

ένα άρμα μάχης είχε κατεβάσει το κανόνι του, μέχρι το μπόι μας και

ένας φαντάρος στον πυργίσκο, κρατώντας πολυβόλο, μας εκφόβιζε,

ανοιγοκλείνοντας το κλείστρο του όπλου του για να ακούμε την κλαγή

δηλαδή τον ήχο.Κάποια στιγμή, ήρθε με ταχύτητα ένα τζιπ με

πολιτσμάνους που βγήκαν έξω και μας κυνήγησαν με τα γκλοπ ,

διαλύοντας τη μικρή μας ομάδα.

16Αυτή ήταν η πρώτη μου, αυθόρμητη αντίδραση στην απαγόρευση των

δικαιωμάτων μου, καθώς επιθυμούσα απλώς να μετακινηθώ ελεύθερα

στην πόλη μου, κάτι που πλέον δεν ήταν εφικτό.


Παρασκευή 10 Απριλίου 2026

Εκεχειρία στον αμερικανοπερσικό πόλεμο

Είχα γράψει από την αρχή αυτού του «πρώτου αμερικανοπερσικού πολέμου» πως, αν ο πρόεδρος Τραμπ και οι σύμβουλοί του γνώριζαν το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι του 1959 — «Τέσσερις στρατηγοί» — ίσως να μην επιχειρούσαν ποτέ αυτή την πορεία.


Γιατί το τραγούδι στο τέλος λέει κάτι απλό και βαθύ:

τέσσερις στρατηγοί ξεκίνησαν για πόλεμο στο Ιράν,

μα δεν έφτασαν ποτέ.


Η ιστορία δεν συγχωρεί την αλαζονεία.

Και πολλές φορές επαναλαμβάνεται — όχι ως γνώση, αλλά ως λάθος.


Παρά τις εξαγγελίες ότι θα «έστελναν το Ιράν στη λίθινη εποχή»,

η πραγματικότητα αποδείχθηκε πιο σύνθετη.

Όχι γιατί έλειπε η δύναμη,

αλλά γιατί έλειπε η κατανόηση.


Όποιος αγνοεί την ιστορία —

ακόμη και την ποίηση της —

κινδυνεύει να ζήσει την ίδια κατάληξη.


Αν το εγχείρημα επαναληφθεί,

φοβάμαι πως θα σερβιριστεί ξανά η ίδια σούπα.


Και μέσα σε αυτή τη σιωπή των ισχυρών,

ξεχώρισε η στάση του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄.

Παρότι Αμερικανός,

επέλεξε να αντιταχθεί.


Μια φωνή όχι από δύναμη όπλων,

αλλά από θάρρος συνείδησης.


Ίσως τελικά,

η Ιστορία να γράφεται όχι μόνο από εκείνους που ξεκινούν πολέμους,

αλλά κι από εκείνους που τολμούν να πουν «όχι».


Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο.




Τετάρτη 8 Απριλίου 2026

Απόψε ο κόσμος κράτησε την ανάσα του

Απόψε ο κόσμος κράτησε την ανάσα του

Απόψε ο κόσμος κράτησε την ανάσα του.
Μια φράση — παράλογη και σκοτεινή —
ταξίδεψε σαν σκιά πάνω από λαούς και πολιτισμούς.
Κι αυτός που την ξεστόμισε
κρατούσε και των πυρηνικών τους κωδικούς.

Για μια στιγμή,
όλα όσα χτίστηκαν με κόπο αιώνων
έμοιαζαν έτοιμα να χαθούν
μέσα σε μία μόνο νύχτα.

Κι όμως — η ένταση έσπασε.
Σαν νήμα που τεντώθηκε στα όρια
και δεν κόπηκε.

Η απειλή διαλύθηκε σαν κακό όνειρο.
Και οι άνθρωποι γύρισαν ξανά
στα μικρά, ειρηνικά τους έργα —
εκεί όπου ο κόσμος πραγματικά σώζεται.

Ίσως όμως δεν ήταν η πρώτη φορά.

Η ιστορία το έχει ξαναζήσει —
όχι με τις ίδιες λέξεις,
αλλά με την ίδια αγωνία.

Και τότε γράφτηκε:
«ἐκ Δαρείου καὶ Παρισάτιδος γίγνονται παῖδες δύο,
πρεσβύτερος μὲν Ἀρταξέρξης, νεώτερος δὲ Κῦρος.»

Δύο αδέλφια —
και ανάμεσά τους η εξουσία.

Δύο δρόμοι —
και πίσω τους ο κόσμος.

Από τότε μέχρι σήμερα,
τα ονόματα αλλάζουν.
Μα η στιγμή μένει η ίδια:
εκεί όπου η ανθρώπινη επιλογή
γέρνει την ιστορία
είτε προς τη δημιουργία
είτε προς την καταστροφή.

Ας κρατήσουμε αυτή τη μνήμη ζωντανή.
Όχι από φόβο —
αλλά από ευθύνη.

Ας θυμόμαστε:
δεν είναι οι λέξεις που σώζουν τον κόσμο,
αλλά εκείνοι
που αρνούνται να τις κάνουν όπλα.