Είχα γράψει από την αρχή αυτού του «πρώτου αμερικανοπερσικού πολέμου» πως, αν ο πρόεδρος Τραμπ και οι σύμβουλοί του γνώριζαν το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι του 1959 — «Τέσσερις στρατηγοί» — ίσως να μην επιχειρούσαν ποτέ αυτή την πορεία.
Γιατί το τραγούδι στο τέλος λέει κάτι απλό και βαθύ:
τέσσερις στρατηγοί ξεκίνησαν για πόλεμο στο Ιράν,
μα δεν έφτασαν ποτέ.
Η ιστορία δεν συγχωρεί την αλαζονεία.
Και πολλές φορές επαναλαμβάνεται — όχι ως γνώση, αλλά ως λάθος.
Παρά τις εξαγγελίες ότι θα «έστελναν το Ιράν στη λίθινη εποχή»,
η πραγματικότητα αποδείχθηκε πιο σύνθετη.
Όχι γιατί έλειπε η δύναμη,
αλλά γιατί έλειπε η κατανόηση.
Όποιος αγνοεί την ιστορία —
ακόμη και την ποίηση της —
κινδυνεύει να ζήσει την ίδια κατάληξη.
Αν το εγχείρημα επαναληφθεί,
φοβάμαι πως θα σερβιριστεί ξανά η ίδια σούπα.
Και μέσα σε αυτή τη σιωπή των ισχυρών,
ξεχώρισε η στάση του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄.
Παρότι Αμερικανός,
επέλεξε να αντιταχθεί.
Μια φωνή όχι από δύναμη όπλων,
αλλά από θάρρος συνείδησης.
Ίσως τελικά,
η Ιστορία να γράφεται όχι μόνο από εκείνους που ξεκινούν πολέμους,
αλλά κι από εκείνους που τολμούν να πουν «όχι».
Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου