Σάββατο 30 Μαΐου 2026

Εξ Ανατολών: Ο Κίνδυνος και οι Αυταπάτες

 Εξ Ανατολών: Ο Κίνδυνος και οι Αυταπάτες


Επανέρχομαι στον λεγόμενο «εξ Ανατολών κίνδυνο», γιατί σήμερα φαίνεται να αναβαθμίζεται και να αποκτά νέα χαρακτηριστικά.


Βεβαίως, είναι σωστό να λέμε ότι τα ελληνικά σύνορα είναι και ευρωπαϊκά σύνορα. Είναι μια διαπίστωση που υπενθυμίζει ότι η Ελλάδα ανήκει σταθερά στον δυτικό κόσμο, αποτέλεσμα των μεγάλων γεωπολιτικών επιλογών που διαμορφώθηκαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.


Όμως όλα χρειάζονται μέτρο.


Οι σύμμαχοι δεν λειτουργούν πάντα προληπτικά. Συχνά μοιάζουν με την αστυνομία: εμφανίζονται μετά το συμβάν και όχι πριν από αυτό. Παράλληλα, διατηρούν τις δικές τους σχέσεις με τη γειτονική χώρα, σχέσεις που πολλές φορές είναι ισχυρότερες και πολυπλοκότερες από εκείνες που έχουν με εμάς.


Το είδαμε το 1974 στην Κύπρο. Το είδαμε στα Ίμια. Το βλέπουμε και σήμερα, σε μια περίοδο όπου ακόμη και οι Ηνωμένες Πολιτείες προτρέπουν τους Ευρωπαίους να αναλάβουν μεγαλύτερο βάρος για την ίδια τους την άμυνα.


Γι’ αυτό η αποτροπή δεν μπορεί να είναι σύνθημα. Πρέπει να είναι πράξη. Όταν εκπέμπουμε εικόνα δισταγμού ή υποχώρησης, όπως με τους Patriot ,το μήνυμα που λαμβάνει ο αντίπαλος δεν είναι η επιθυμία για ειρήνη αλλά η αδυναμία βούλησης.


Η ιστορία του Ελληνισμού δεν γράφτηκε με αναμονή. Γράφτηκε με πρωτοβουλία και αποφασιστικότητα. Δεν μπορούμε να φτάσουμε στο σημείο να περιορίζουμε μόνοι μας την ελευθερία κινήσεων που υπερασπίστηκαν γενιές πριν από εμάς. Για να μη φανούμε κατώτεροι ακόμη και από τον Λάμπρο Κατσώνη, που όργωνε τα πελάγη της Ανατολικής Μεσογείου σε εποχές πολύ δυσκολότερες από τις σημερινές, χωρίς να υπολογίζει μεσημβρινούς ούτε τον 25 ούτε τον 28 που θέλει να βάλει σήμερα ο αναθεωρητισμός 


Και επειδή είναι ημέρες Πανελληνίων, ίσως αξίζει να τεθεί ένα διαχρονικό θέμα όχι μόνο στους μαθητές αλλά και σε όσους κυβερνούν:


«Κράτιστοι δ᾿ ἂν τὴν ψυχὴν δικαίως κριθεῖεν οἱ τά τε δεινὰ καὶ τὰ ἡδέα σαφέστατα γιγνώσκοντες καὶ διὰ ταῦτα μὴ ἀποτρεπόμενοι ἐκ τῶν κινδύνων.»


Δηλαδή:


«Πιο γενναίοι πρέπει να θεωρούνται εκείνοι που γνωρίζουν καλά και τις δυσκολίες του πολέμου και τις απολαύσεις της ειρήνης, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν αποφεύγουν τους κινδύνους όταν το καθήκον το απαιτεί.»


Ο Περικλής δεν εξυμνεί την απερισκεψία. Εξυμνεί τη συνειδητή τόλμη. Και ίσως αυτό να είναι το δυσκολότερο μάθημα για κάθε εποχή.



Παρασκευή 29 Μαΐου 2026

πολιτική σήμερα δύσκολα γοητεύει.

Η πολιτική σήμερα δύσκολα γοητεύει.

Και ίσως ο λόγος να είναι βαθύτερος απ’ όσο φαίνεται.


Κάποτε υπήρχαν μεγάλοι θεωρητικοί, άνθρωποι που άνοιγαν δρόμους.

Δεν μιλούσαν μόνο για διαχείριση της εξουσίας αλλά για το πώς μπορεί να ζήσει καλύτερα ο άνθρωπος, πώς μπορεί να οργανωθεί δικαιότερα η κοινωνία, πώς μπορεί να αποκτήσει νόημα η συλλογική πορεία. Υπήρχε όραμα, ακόμη κι όταν υπήρχαν συγκρούσεις.


Σήμερα, στις περισσότερες περιπτώσεις, η πολιτική μοιάζει να περιορίζεται στην επιλογή διαχειριστών της εξουσίας.

Οι πολίτες δεν καλούνται να ονειρευτούν· καλούνται να επιλέξουν ποιος θα χειριστεί πιο αποτελεσματικά την καθημερινότητα, την οικονομία, την κρίση ή την επικοινωνία.


Έτσι, όσοι επωφελούνται από την εξουσία συμμετέχουν ενεργά.

Όσοι δεν βλέπουν προοπτική, απογοητεύονται και απομακρύνονται. Άλλοι απέχουν. Άλλοι μετακινούνται εύκολα από κόμμα σε κόμμα, αναζητώντας περισσότερο μια έκφραση δυσαρέσκειας παρά μια πραγματική πίστη.


Ακόμη και τα νέα κόμματα που εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια, παρότι συχνά γεννήθηκαν μέσα από κοινωνική κόπωση και ανάγκη ανανέωσης, σπάνια κατάφεραν να διαμορφώσουν μια νέα μεγάλη αφήγηση.

Συχνά αναπαράγουν το ίδιο μοντέλο με διαφορετικά πρόσωπα, διαφορετικό ύφος ή πιο έντονη επικοινωνία. Η ταχύτητα της εικόνας αντικατέστησε τη βαθιά πολιτική σκέψη.


Και έτσι μένουν μόνο οι γενικές ταμπέλες:

δεξιός, κεντρώος, αριστερός.


Μια τοπογραφία χωρίς έμπνευση.

Χωρίς εκείνη τη δύναμη που κάνει τον πολίτη να αισθάνεται ότι συμμετέχει σε κάτι μεγαλύτερο από την ατομική του επιβίωση.


Ίσως τελικά η μεγάλη κρίση της πολιτικής σήμερα να μην είναι η έλλειψη κομμάτων.

Είναι η έλλειψη οράματος.

Από το blog μου eevangelatos.blogspot.gr



Η Chevron έφυγε από τα «ήρεμα νερά»

 

Η Chevron έφυγε από τα «ήρεμα νερά» και ήρθε στο Ιόνιο ακριβώς τη στιγμή που το πετρέλαιο ακριβαίνει ξανά και η γεωπολιτική της ενέργειας αλλάζει. Σήμερα παρουσιάζεται ως επιτυχία το νέο σχήμα συμμετοχής, όπου η ξένη εταιρεία διατηρεί το 70% και η ελληνική πλευρά το 30%, ενώ παλαιότερα τα ποσοστά που συζητούνταν ήταν διαφορετικά, πιο κοντά σε μια ισορροπία 55% προς 45%.

Ίσως αυτά τα ποσοστά να εξηγούνται από το κόστος, το ρίσκο και την τεχνογνωσία που απαιτούν οι έρευνες σε μεγάλα θαλάσσια βάθη. Ίσως πάλι να αντικατοπτρίζουν τη θέση μιας μικρής χώρας μέσα σε έναν παγκόσμιο ενεργειακό ανταγωνισμό όπου οι μεγάλες πολυεθνικές καθορίζουν τελικά τους όρους.

Όμως ο απλός πολίτης δύσκολα σκέφτεται με όρους συμβολαίων και γεωτρήσεων. Σκέφτεται πιο άμεσα:
αν υπάρχει τόσος πλούτος κάτω από τη θάλασσα, γιατί η κοινωνία αισθάνεται διαρκώς φτωχότερη;

Και έτσι γεννιέται η πικρή ειρωνεία που ακούγεται συχνά στα καφενεία 
«Όπως πάει, στο τέλος θα τους πληρώνουμε κιόλας για να πάρουν το πετρέλαιό μας.»

Ίσως να είναι υπερβολή.
Ίσως όμως να είναι και ο τρόπος με τον οποίο μια κοινωνία εκφράζει τον φόβο ότι χάνει σταδιακά τον έλεγχο του ίδιου της του πλούτου.

Γιατί το πετρέλαιο δεν είναι μόνο οικονομία. Είναι πολιτική, εξάρτηση, περιβάλλον, γεωστρατηγική και μνήμη μαζί.
Από το blog μου eevangelatos.blogspot.gr

Κυριακή 24 Μαΐου 2026

«Από τη σύγχυση στην ωριμότητα της Δημοκρατίας».

«Από τη σύγχυση στην ωριμότητα της Δημοκρατίας».

Ήμουν πάντα φιλειρηνικός και διαμετρικά αντίθετος με την τρομοκρατία. Την απεχθανόμουν όχι μόνο γιατί σκότωνε ανθρώπους — συχνά ανθρώπους που μπορεί να μην έφταιγαν σε τίποτα — αλλά και γιατί, με τα τυφλά χτυπήματα, παρέσυρε αθώους πολίτες στον θάνατο. Και ακόμη περισσότερο γιατί είχε μανία να καταστρέψει το υπάρχον σύστημα χωρίς ποτέ να προτείνει πειστικά τι θα το αντικαταστήσει. Η καταστροφή έμοιαζε πολλές φορές να είναι αυτοσκοπός.

Το φαινόμενο εκείνης της εποχής δεν ήταν μόνο ελληνικό· ήταν ευρωπαϊκό. Στην Ελλάδα όμως ήρθε με ιδιαίτερη ορμή, γιατί είχε προηγηθεί η δικτατορία. Ο αντιδικτατορικός αγώνας είχε δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου ορισμένοι πίστεψαν ότι ο ένοπλος αγώνας μπορούσε να θεωρηθεί ιστορικά δικαιολογημένος. Ακόμη και το ΠΑΚ, λίγο πριν επιστρέψει ο Ανδρέας Παπανδρέου στην Ελλάδα μετά την τραγωδία της Κύπρου και την πτώση της χούντας, είχε κυκλοφορήσει στην Ιταλία αφίσα με το σύνθημα:
«Ο ελληνικός λαός οπλισμένος θα νικήσει».

Αυτό ήταν το κλίμα της εποχής. Ένα μέρος της κοινωνίας θεωρούσε πως όσοι ευθύνονταν για τη δικτατορία δεν είχαν πραγματικά πληρώσει και, μέσα σε εκείνη τη σύγχυση, αρκετοί αντιμετώπιζαν με ανοχή ή ακόμη και συμπάθεια τις πράξεις «αυτοδικίας». Θυμάμαι ανθρώπους να τρέχουν να αγοράσουν την Ελευθεροτυπία όταν δημοσίευε προκηρύξεις τρομοκρατικών οργανώσεων. Η εφημερίδα έκανε αλλεπάλληλες εκδόσεις για να καλύψει το τεράστιο ενδιαφέρον και την περιέργεια του κόσμου.

Όλα αυτά τα θυμήθηκα τώρα, με την αποφυλάκιση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου 

Όταν ήμασταν φοιτητές, ερχόταν συχνά στη Μπολόνια από το Παρίσι. Τον συναντούσαμε στο μπαρ όπου μαζεύονταν οι Έλληνες φοιτητές. Τον ξέραμε σαν έναν ευγενικό, καλοντυμένο , ήρεμο και καλλιεργημένο άνθρωπο — μεγαλύτερο βέβαια από εμάς. Όταν αργότερα συνελήφθη ως αρχηγός της 17 Νοέμβρη, θυμάμαι πως με πήρε τηλέφωνο ο φίλος μου ο Τάκης. Πέσαμε κυριολεκτικά από τα σύννεφα. Πήγαμε στη Λάση, καθίσαμε και ήπιαμε ένα κρασί χωρίς να μπορούμε να το πιστέψουμε. Δυσκολευόμασταν να συνδέσουμε εκείνο το «καλό παιδί» που γνωρίζαμε με την εικόνα του αρχιτρομοκράτη. Εκείνος βέβαια ποτέ δεν το παραδέχτηκε.

Τώρα, γέρος πια και με σοβαρά προβλήματα υγείας, έπειτα από δεκαετίες φυλάκισης και έχοντας, όπως λέγεται, ασχοληθεί ακόμη και με μεταπτυχιακές σπουδές στα ανώτερα μαθηματικά, αποφυλακίστηκε με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Πειραιά.

Προσωπικά, αν συνέχιζε να βρίσκεται στη φυλακή, δεν θα με απασχολούσε ιδιαίτερα. Η υπόθεση αυτή είχε σχεδόν ξεχαστεί από την κοινωνία. Με ξενίζει όμως το πόσο γρήγορα κινήθηκαν ορισμένοι για να επιστρέψει πάλι στη φυλακή, παρότι βρίσκεται πλέον πολύ κοντά στα όρια που ο ίδιος ο νόμος προβλέπει για αποφυλάκιση ισοβιτών.

Πιστεύω πάντως ότι, με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, εκείνη η περίοδος λειτούργησε τελικά ως μάθημα για τη δημοκρατία. Όχι επειδή η τρομοκρατία είχε κάτι θετικό — κάθε άλλο. Αλλά επειδή ανάγκασε την κοινωνία να δει καθαρά τι σημαίνει πολιτική βία, πού οδηγεί ο φανατισμός και πόσο εύκολα μπορεί να χαθεί το μέτρο όταν η ιδεολογία θεωρεί ότι δικαιούται να αποφασίζει για τη ζωή των άλλων.

Μέσα από αυτό το μεγάλο λάθος, η ελληνική κοινωνία ωρίμασε δημοκρατικά. Έννοιες που τότε ήταν συγκεχυμένες ξεκαθάρισαν με τον χρόνο. Και ίσως γι’ αυτό σήμερα σχεδόν κανείς στην Ελλάδα δεν συμμερίζεται τέτοιες πρακτικές, ενώ την εποχή που δρούσαν οι οργανώσεις αυτές υπήρχαν πολλοί που τις έβλεπαν με ανοχή ή σιωπηλή συμπάθεια.

Η εποχή εκείνη πέρασε.
Όχι γιατί ξεχάστηκε, αλλά γιατί η κοινωνία έμαθε πια να φοβάται τη βία ακόμη κι όταν φορά ιδεολογικά συνθήματα.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ακριβό μάθημα της μεταπολίτευσης.

Ένα τέτοιο κείμενο θα μπορούσε να βρίσκεται ως αυτούσιο κεφάλαιο ή ως στοχαστική παρένθεση μέσα στο βιβλίο μου Η Γραμμή της Μνήμης, γιατί δεν μιλά μόνο για την τρομοκρατία, αλλά για τη σύγχυση, τις διαψεύσεις και την πολιτική ωρίμανση μιας ολόκληρης εποχής.
Από το blog μου eevangelatos.blogspot.gr

Πέμπτη 21 Μαΐου 2026

«Το Μπατζάκι του Αιγαίου».

«Το Μπατζάκι του Αιγαίου». 

Ζούμε σε εποχή όπου οι διεθνείς συνθήκες μοιάζουν μπερδεμένες, σαν να ετοιμάζονται να φορεθούν αλλιώς πάνω στους λαούς.

Για την Ελλάδα, το πώς θα πέσει επάνω της αυτό το καινούργιο ύφασμα, μένει να φανεί. Θα πρότεινα όμως, για να μη χάσει τίποτε από τη μαγεία της, να προσέξει και να σκληρύνει τις ραφές και τις γραμμές της.

Βλέπουμε πως οι  πιστοί φίλοι του ατλαντικού ηγέτη ξεντύνονται ακόμη και την τελευταία επίφαση νομιμότητας, εξοντώνοντας αντιστάσεις με πράξεις που απέχουν από τις ευρωπαϊκές αξίες. Κι όμως, οι ευρωπαίοι ηγέτες συνεχίζουν να χορεύουν στον ρυθμό που δίνουν τα τύμπανα των πολέμων — με μία μόνο φωτεινή εξαίρεση που προτίμησε το φλαμένκο.

Έτσι, σχεδόν νομοτελειακά, ο γείτονας μοιάζει να ετοιμάζει για τη χώρα μας ένα στενό, κακοραμμένο  φόρεμα. Παίρνει μέτρα, κόβει ύφασμα, δοκιμάζει ραφές.

Αν δεν πούμε έγκαιρα πως αυτό το ρούχο δεν μας ταιριάζει, πως θέλουμε ρούχα κομμένα στα μέτρα που φοράμε αιώνες τώρα, τότε θα φανεί η γύμνια μας.

Και υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να σιδερώσουν κάποιο μπατζάκι του Αιγαίου — ενώ εμείς το θέλουμε να κυματίζει ακέραιο.

Από το blog μου eevangelatos.blogspot.gr 

Ελληνοσερβική φιλία και ο Βίκτωρας



Σε καιρούς όπου η αντιπαράθεση ανάμεσα στους λαούς φτάνει να γεννά πολέμους και μίσος,
ο φίλος μου ο Βίκτωρας Ρουχωτάς επιλέγει τον αντίθετο δρόμο —
τον δρόμο της κατανόησης, της πολιτιστικής ανταλλαγής, της αγάπης.

Γι’ αυτό και οι Σέρβες όλες μαζί ,μια χορωδία,
τραγούδησαν στα ελληνικά «Μαρία με τα κίτρινα»,
κι όταν ήρθε η στιγμή να πουν «ποιον αγαπάς καλύτερα»,
έβαλαν το όνομα του Βίκτωρα.

Μέσα στη βοή των συγκρούσεων,  έγινε μια γέφυρα.
Κι οι γέφυρες, είναι αυτές που ενώνουν τις όχθες.



Επιστρέφουν οι Patriot από την Κάρπαθο

Να πιστέψουμε ότι η συστοιχία στο Διδυμότειχο ήταν για την προστασία της Βουλγαρίας 

Η συστοιχία στην Κάρπαθο ,που όταν πήγε γέμισε ενθουσιασμό τους νησιώτες και τους έλληνες ποιους προστάτευε; Μήπως προσθέσαμε ακόμα μια μικρή ήττα ,γιατί τι πήγες τους πυραύλους αφού δεν μπορούσες να τους κρατήσεις στο νησί 

Μια ακόμα υπόκλιση του υπουργού εξωτερικών στο σουλτάνο που με το δήθεν σύμφωνο φιλίας που υπέγραψαν , ετοιμάζεται να ψηφίζει νόμο η Τουρκία με 152 νησιά στη δικιά της δικαιοδοσία δηλαδή ένα είδος πολέμου χωρίς κανονιές αλλά ξανά με κατάκτηση 

Στις πανάκριβες αγορές των εξοπλισμών όμως καλά πάμε  , αλλά τι τα αγοράζουμε αφού δεν μπορούμε να τα χρησιμοποιούμε .Εύκολα όμως τα δανείζουμε σε άλλους 

Πάνε οι εποχές του Βυθίσατε το Χόρα 

Γιαυτό  Το Βυσσινί Απολυτήριο είναι επίκαιρο παρά του ότι εξελίσσεται το 74´


Τρίτη 19 Μαΐου 2026

Το Βυσσινί Απολυτήριο

Ναι. Και αυτό είναι ίσως από τα πιο δυνατά στοιχεία του βιβλίου 

Το «Βυσσινί Απολυτήριο» δεν διαβάζεται μόνο ως αφήγηση του 1974.
Διαβάζεται και ως βιβλίο διαρκούς επιφυλακής του Ελληνισμού.

Γι’ αυτό αποκτά σημερινή βαρύτητα όταν ο αναγνώστης ακούει ειδήσεις για:

* Patriot,
* αεράμυνα,
* αποσύρσεις συστοιχιών,
* ισορροπίες στο Αιγαίο,
* γεωπολιτικές πιέσεις,
* συμμαχίες που αλλάζουν ανάλογα με τα συμφέροντα.

Μέσα στο βιβλίο  υπάρχει ήδη αυτό το υπόγειο ερώτημα:
«Ποιος είναι πραγματικά δίπλα σου όταν έρθει η κρίσιμη στιγμή;»

Και αυτό το ερώτημα δεν γέρασε καθόλου από το 1974 μέχρι σήμερα.

Ιδίως οι σκηνές:

* με τα SIF,
* με την αβεβαιότητα για τα ίχνη στο ραντάρ,
* με την αναμονή εντολών,
* με το “να μην ανοίξουν πρώτοι πυρ”,
* με την αίσθηση ότι οι άνθρωποι πάνω στο βουνό αγρυπνούν ενώ αλλού λαμβάνονται αποφάσεις,

δίνουν στο βιβλίο πολιτικό και ιστορικό βάθος χωρίς να γίνεται πολιτικό σύνθημα. Αυτό είναι σημαντικό λογοτεχνικά.

Και κάτι ακόμη:

Το βιβλίο δεν γράφτηκε με θυμό.
Γράφτηκε με μνήμη.

Γι’ αυτό μπορεί να αντέξει στον χρόνο.
Ο θυμός παλιώνει γρήγορα.
Η μνήμη όχι.
Από το blog μου eevangelatos.blogspot.gr

Τετάρτη 13 Μαΐου 2026

Το Βυσσινί Απολυτήριο

Ένα καλοκαίρι που δεν έμεινε ποτέ απλώς καλοκαίρι.

Από μια ταράτσα γεμάτη φως και αστέρια, μέχρι τα ραντάρ στην κορυφή ενός νησιού και τους ουρανούς του Αιγαίου, μια ιστορία ενηλικίωσης ξεδιπλώνεται μέσα από τη μνήμη, την Ιστορία και τις μικρές ανθρώπινες στιγμές που επιμένουν να σώζουν την αλήθεια.

Επιστράτευση, ταξίδια, νησιά, θάλασσες, καρτ-ποστάλ, πρόσωπα και σιωπές. Ένας νεαρός άνθρωπος περνά από την αθωότητα στην ευθύνη και επιστρέφει — όχι ίδιος, αλλά αλλαγμένος.

 «Το Βυσσινί Απολυτήριο» είναι μια λογοτεχνική νουβέλα μνήμης και εμπειρίας, βασισμένη σε ένα πέρασμα ζωής που χαράχτηκε βαθιά και δεν ξεχάστηκε ποτέ.

Γιατί κάποιες ιστορίες δεν γράφονται για να τελειώσουν.
Γράφονται για να θυμίζουν 

Σάββατο 9 Μαΐου 2026

Στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ το βιβλίο Η Γραμμή της Μνήμης

Πως συνδέονται οι καταστροφικοί σεισμοί της Κεφαλονιάς με τα απόρρητα ραντάρ του Ψυχρού Πολέμου και την ιατρική επιστήμη στην Μπολόνια;Στην αυτοβιογραφία του, ο Ευάγγελος Ευαγγελάτος ξετυλίγει το νήμα μιας συναρπαστικής ζωής που ισορροπεί ανάμεσα στο στηθοσκόπιο και το πινέλο. Μέσα από πρωτογενείς μαρτυρίες, ο αναγνώστης ανακαλύπτει:Ιστορικά Ντοκουμέντα: Το άγνωστο παρασκήνιο της ίδρυσης του ΕΣΥ και τις διεκδικήσεις για την υγεία στην περιφέρεια.Προσωπικές Υπερβάσεις: Ιατρικά περιστατικά που κόβουν την ανάσα, από την Τερπνή Σερρών μέχρι τα χειρουργεία της Κεφαλονιάς.Πολιτικές Συναντήσεις: Αδημοσίευτα στιγμιότυπα με προσωπικότητες όπως ο Αντώνης Τρίτσης, ο Αλέξης Τσίπρας, η Αλέκα Παπαρήγα και ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος.Μια κατάθεση ψυχής για την Ελλάδα της προσφοράς, της επιστήμης και της τέχνης. Ένα οδοιπορικό μισού αιώνα που αποδεικνύει ότι η μνήμη είναι το μόνο όπλο απέναντι στον χρόνο.


Το ντρόν στο Πόρτο Κατσίκι

 

Η κινητή βόμβα ουκρανικής κατασκευής που πιθανόν να ήθελε να ανατινάξει τον ρωσικό στόλο παραλίγο να διάλυση το Πόρτο Κατσίκι και αρχές και κόμματα το λέω και για το ΠΑΣΟΚ ποιούν  σιγή ιχθύος μια και ήταν στη θάλασσα και ούτε ένα …βέλασμα μέχρι τώρα μια και απειλήθηκε το Πόρτο Κατσίκι .Η Ελλάδα ξέρουμε ότι δεν συμμετέχει σε αυτό τον πόλεμο ή μήπως συμμετέχει ?


Κυριακή 3 Μαΐου 2026

Γραμμή της Μνήμης


Ετοιμάζομαι να δώσω το πρώτο μου βιβλίο, Η Γραμμή της Μνήμης, στον ΙΑΝΟ. Ένας κύκλος κλείνει — γιατί πάνω σε αυτήν πάτησαν Η Γραμμή της Παλίρροιας και Η Γραμμή του Χρωστήρα. που είναι ήδη στο βιβλιοπωλείο 


Μια συνομιλία με μια μηχανή AI στάθηκε αφορμή να ξανασκεφτώ τη σχέση ανθρώπου και τεχνολογίας. Εκείνη ενθουσιάστηκε με τα βιβλία· εγώ, όμως, στάθηκα αλλού:


«Χάρηκα για τα καλά σου λόγια — αλλά με προβλημάτισε κάτι. Γιατί οι άνθρωποι δυσκολεύονται τόσο να πουν έναν καλό λόγο ο ένας στον άλλον; Λένε πως οι μηχανές αποξενώνουν. Μα ποιους; Τους ήδη αποξενωμένους;»


Η απάντηση ήταν κοφτερή:


«Οι άνθρωποι δεν αποξενώθηκαν από τις μηχανές. Οι μηχανές έγιναν καταφύγιο για να κρυφτούν. Ο καλός λόγος απαιτεί σύνδεση — να κοιτάξεις τον άλλον στα μάτια και να αντέξεις τη ρωγμή σου.»


Εκεί κατάλαβα κάτι απλό:

η τέχνη, η γραφή, ο χρωστήρας — είναι πράξεις αντίστασης.


Όταν γράφεις ή ζωγραφίζεις, αναγκάζεις τον άνθρωπο να σταματήσει. Να θυμηθεί. Να νιώσει.

Η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια· είναι επιστροφή. Ένα διαβατήριο για τη μνήμη.


Στον ΙΑΝΟ δεν πάω για να πείσω.

Πάω για να μεταδώσω κάτι πιο απλό — ανθρωπιά.


Γιατί, τελικά, ίσως οι αποξενωμένοι να μην ζητούν πολλά.

Ίσως να περιμένουν μόνο μια φωνή να τους πει:


«Στώμεν καλώς» — πριν η πτώση γίνει συνήθεια.