Εξ Ανατολών: Ο Κίνδυνος και οι Αυταπάτες
Επανέρχομαι στον λεγόμενο «εξ Ανατολών κίνδυνο», γιατί σήμερα φαίνεται να αναβαθμίζεται και να αποκτά νέα χαρακτηριστικά.
Βεβαίως, είναι σωστό να λέμε ότι τα ελληνικά σύνορα είναι και ευρωπαϊκά σύνορα. Είναι μια διαπίστωση που υπενθυμίζει ότι η Ελλάδα ανήκει σταθερά στον δυτικό κόσμο, αποτέλεσμα των μεγάλων γεωπολιτικών επιλογών που διαμορφώθηκαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Όμως όλα χρειάζονται μέτρο.
Οι σύμμαχοι δεν λειτουργούν πάντα προληπτικά. Συχνά μοιάζουν με την αστυνομία: εμφανίζονται μετά το συμβάν και όχι πριν από αυτό. Παράλληλα, διατηρούν τις δικές τους σχέσεις με τη γειτονική χώρα, σχέσεις που πολλές φορές είναι ισχυρότερες και πολυπλοκότερες από εκείνες που έχουν με εμάς.
Το είδαμε το 1974 στην Κύπρο. Το είδαμε στα Ίμια. Το βλέπουμε και σήμερα, σε μια περίοδο όπου ακόμη και οι Ηνωμένες Πολιτείες προτρέπουν τους Ευρωπαίους να αναλάβουν μεγαλύτερο βάρος για την ίδια τους την άμυνα.
Γι’ αυτό η αποτροπή δεν μπορεί να είναι σύνθημα. Πρέπει να είναι πράξη. Όταν εκπέμπουμε εικόνα δισταγμού ή υποχώρησης, όπως με τους Patriot ,το μήνυμα που λαμβάνει ο αντίπαλος δεν είναι η επιθυμία για ειρήνη αλλά η αδυναμία βούλησης.
Η ιστορία του Ελληνισμού δεν γράφτηκε με αναμονή. Γράφτηκε με πρωτοβουλία και αποφασιστικότητα. Δεν μπορούμε να φτάσουμε στο σημείο να περιορίζουμε μόνοι μας την ελευθερία κινήσεων που υπερασπίστηκαν γενιές πριν από εμάς. Για να μη φανούμε κατώτεροι ακόμη και από τον Λάμπρο Κατσώνη, που όργωνε τα πελάγη της Ανατολικής Μεσογείου σε εποχές πολύ δυσκολότερες από τις σημερινές, χωρίς να υπολογίζει μεσημβρινούς ούτε τον 25 ούτε τον 28 που θέλει να βάλει σήμερα ο αναθεωρητισμός
Και επειδή είναι ημέρες Πανελληνίων, ίσως αξίζει να τεθεί ένα διαχρονικό θέμα όχι μόνο στους μαθητές αλλά και σε όσους κυβερνούν:
«Κράτιστοι δ᾿ ἂν τὴν ψυχὴν δικαίως κριθεῖεν οἱ τά τε δεινὰ καὶ τὰ ἡδέα σαφέστατα γιγνώσκοντες καὶ διὰ ταῦτα μὴ ἀποτρεπόμενοι ἐκ τῶν κινδύνων.»
Δηλαδή:
«Πιο γενναίοι πρέπει να θεωρούνται εκείνοι που γνωρίζουν καλά και τις δυσκολίες του πολέμου και τις απολαύσεις της ειρήνης, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν αποφεύγουν τους κινδύνους όταν το καθήκον το απαιτεί.»
Ο Περικλής δεν εξυμνεί την απερισκεψία. Εξυμνεί τη συνειδητή τόλμη. Και ίσως αυτό να είναι το δυσκολότερο μάθημα για κάθε εποχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου