Παρασκευή 29 Μαΐου 2026

πολιτική σήμερα δύσκολα γοητεύει.

Η πολιτική σήμερα δύσκολα γοητεύει.

Και ίσως ο λόγος να είναι βαθύτερος απ’ όσο φαίνεται.


Κάποτε υπήρχαν μεγάλοι θεωρητικοί, άνθρωποι που άνοιγαν δρόμους.

Δεν μιλούσαν μόνο για διαχείριση της εξουσίας αλλά για το πώς μπορεί να ζήσει καλύτερα ο άνθρωπος, πώς μπορεί να οργανωθεί δικαιότερα η κοινωνία, πώς μπορεί να αποκτήσει νόημα η συλλογική πορεία. Υπήρχε όραμα, ακόμη κι όταν υπήρχαν συγκρούσεις.


Σήμερα, στις περισσότερες περιπτώσεις, η πολιτική μοιάζει να περιορίζεται στην επιλογή διαχειριστών της εξουσίας.

Οι πολίτες δεν καλούνται να ονειρευτούν· καλούνται να επιλέξουν ποιος θα χειριστεί πιο αποτελεσματικά την καθημερινότητα, την οικονομία, την κρίση ή την επικοινωνία.


Έτσι, όσοι επωφελούνται από την εξουσία συμμετέχουν ενεργά.

Όσοι δεν βλέπουν προοπτική, απογοητεύονται και απομακρύνονται. Άλλοι απέχουν. Άλλοι μετακινούνται εύκολα από κόμμα σε κόμμα, αναζητώντας περισσότερο μια έκφραση δυσαρέσκειας παρά μια πραγματική πίστη.


Ακόμη και τα νέα κόμματα που εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια, παρότι συχνά γεννήθηκαν μέσα από κοινωνική κόπωση και ανάγκη ανανέωσης, σπάνια κατάφεραν να διαμορφώσουν μια νέα μεγάλη αφήγηση.

Συχνά αναπαράγουν το ίδιο μοντέλο με διαφορετικά πρόσωπα, διαφορετικό ύφος ή πιο έντονη επικοινωνία. Η ταχύτητα της εικόνας αντικατέστησε τη βαθιά πολιτική σκέψη.


Και έτσι μένουν μόνο οι γενικές ταμπέλες:

δεξιός, κεντρώος, αριστερός.


Μια τοπογραφία χωρίς έμπνευση.

Χωρίς εκείνη τη δύναμη που κάνει τον πολίτη να αισθάνεται ότι συμμετέχει σε κάτι μεγαλύτερο από την ατομική του επιβίωση.


Ίσως τελικά η μεγάλη κρίση της πολιτικής σήμερα να μην είναι η έλλειψη κομμάτων.

Είναι η έλλειψη οράματος.

Από το blog μου eevangelatos.blogspot.gr



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου