Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2026

Οι ήρωες δεν ανήκουν μόνο στο χθες

 Χθες τιμήσαμε τους ήρωες του ’40.


Δόξα και τιμή στα παλικάρια που αγωνίστηκαν για την πατρίδα!


Θα πρότεινα, όμως, αυτή η γιορτή να είναι αφιερωμένη σε όλους τους ήρωες, από τότε μέχρι σήμερα, αλλά και σε εκείνους που ίσως χρειαστεί να φανούν αύριο, στις επόμενες γενιές.


Γιατί, δυστυχώς, αυτή η πατρίδα χρειάζεται διαρκώς ανθρώπους που, όταν έρθει η δύσκολη ώρα, θα σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και θα αναλάβουν το χρέος τους απέναντι στους άλλους.


Ένας τέτοιος άνθρωπος ξεπηδά μέσα από τις σελίδες του βιβλίου μου «Το Βυσσινί Απολυτήριο».


Η δική του ιστορία αρχίζει με μια ανάμνηση από το Αιγαίο…


Και τότε

του ήρθε στο μυαλό

ένα απόγευμα στο Πήλιο.


Ήταν σε αναχαίτιση.


Ο Πολίτης βρισκόταν στον έλεγχο

κι εκείνος χειριζόταν τα ύψη των ιχνών.


Δύο μαχητικά είχαν απογειωθεί από την Αγχίαλο

για να αναχαιτίσουν

δύο εχθρικά αεροσκάφη πάνω από το Αιγαίο.


Όλα εξελίσσονταν γρήγορα.


Φωνές.

Οδηγίες.

Πορείες.

Ύψη.


Και ξαφνικά, ο σμηναγός Σταυρόπουλος έκανε μια μεγάλη βύθιση.


Τον ήξεραν όλοι στην κορυφή·

είχε επισκεφθεί τη μονάδα πριν από λίγο καιρό,

ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή.


Τώρα, η φιγούρα του χανόταν

μέσα στα νερά του Αιγαίου.


Για λίγες στιγμές δεν φαινόταν τίποτα.


Ύστερα,

μόνο τα καύσιμα ανέβηκαν στην επιφάνεια.


Κι εκείνος,

ο πιλότος,

πέταξε στην αθανασία.


Η εικόνα εκείνης της κηλίδας πάνω στη θάλασσα

δεν έφυγε ποτέ από μέσα του.


Έμεινε εκεί,

σαν σκοτεινό ίχνος πάνω σε πράσινη οθόνη.


Και ίσως γι’ αυτό,

εκείνη τη μέρα στην αναφορά,

όταν ο διοικητής ρώτησε:


«Γιατρός ή νοσοκόμος υπάρχει κανείς;»


εκείνος φώναξε τόσο δυνατά:


«Εγώ.»


Σαν να απαντούσε

όχι μόνο στον διοικητή,

αλλά και σε όλες τις σιωπές

που κουβαλούσε από τότε.


Οι ήρωες δεν ανήκουν μόνο στο χθες.

Υπάρχουν στο σήμερα και, όσο η Ιστορία το απαιτεί, θα υπάρχουν και αύριο.


#ΤοΒυσσινίΑπολυτήριο #28ηΟκτωβρίου #Ήρωες #ΕθνικήΜνήμη #Ιστορία #ΕλληνικήΛογοτεχνία



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου