Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2026

Το χρέος της ομορφιάς


Το χρέος της ομορφιάς

Κατέβηκα στη Νερατζιώτισσα για να πάρω τον Ηλεκτρικό. Λίγο πριν, είχα σταθεί δίπλα σ’ έναν μικροκαμωμένο άνθρωπο που προσπαθούσε να φορτώσει στην οροφή ενός παλιού Nissan έναν ηλιακό θερμοσίφωνα, που είχε περισυλλέξει από τα σκουπίδια.

Του πρόσφερα τη βοήθειά μου.

Χαμογέλασε ευγενικά.

«Σαν να με βοήθησες», μου είπε.

Κι έφυγε μόνος του.

Στο τρένο φόρεσα τη μάσκα μου, ένα μικρό τείχος ανάμεσα στον εαυτό μου και στην πυκνή ανάσα της πόλης. Οι σταθμοί περνούσαν ο ένας μετά τον άλλον, ώσπου έφτασα στην Ομόνοια.

Στα σκαλιά έδωσα λίγα ψιλά σ’ ένα απλωμένο χέρι. Λίγο αργότερα, έκανα νόημα σ’ έναν Ινδό, πιθανότατα Σιχ, όπως υπέθεσα από το χαρακτηριστικό κάλυμμα της κεφαλής του, που φαινόταν χαμένος μπροστά στα ακυρωτικά μηχανήματα. Του έδειξα πώς να περάσει.

Κι εκεί σκέφτηκα πως η καλοσύνη είναι συχνά ένα τόσο δα νεύμα, μια σύντομη χειρονομία που χάνεται αμέσως μέσα στο πλήθος.

Όμως, ποιος είπε πως η καλοσύνη δεν επιβραβεύεται;

Ανεβαίνοντας τις κυλιόμενες σκάλες, είδα να περνά από πάνω μου μια νεαρή γυναίκα μ’ ένα κοντό, αέρινο φόρεμα. Η εικόνα της διέσχισε τη στιγμή σαν ξαφνική λωρίδα φωτός ανάμεσα στο μπετόν, στον θόρυβο και στη βιασύνη της Αθήνας.

Ένα μικρό belvedere της καθημερινότητας.

Και τότε μου φάνηκε πως η ζωή, χωρίς να μιλά, είχε ήδη απαντήσει.


Επιστρέφοντας από το τυπογραφείο, όπου είχα πάει για τα βιβλία  μου, βρέθηκα στην οδό Αθηνάς. Ο δρόμος είχε σχεδόν ερημώσει.

Στη γωνία στεκόταν ένα ζευγάρι. Ο ένας έπαιζε ακορντεόν κι η άλλη τραγουδούσε. Οι φωνές τους συνόδευαν τον άδειο δρόμο, σαν να ήταν ολόκληρη η πόλη η σκηνή τους.

Πέρασα απέναντι για να τους αποφύγω. Βιαζόμουν.

Όμως, η μελωδία με ακολούθησε.

Έκανε έναν κύκλο μέσα μου και με γύρισε πίσω.

Στάθηκα να τους ακούσω.

Δυο φτωχοί άνθρωποι με πλούσιες φωνές.

Τους ρώτησα σε ποια γλώσσα τραγουδούσαν.

«Bulgaria», μου απάντησαν.

Άφησα κάτι στο καπέλο τους.

Μα εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως το κέρμα δεν ήταν προσφορά. Ήταν το αντίτιμο για τη μελωδία που είχε ήδη κερδίσει την προσοχή και την καρδιά μου.

Κάποιες φορές δεν πληρώνουμε τον μουσικό.

Πληρώνουμε το χρέος που μας δημιούργησε η ομορφιά.


Όταν γύρισα στο σπίτι, κρατούσα ακόμη τα πρώτα δοκίμια από το τυπογραφείο. Ήταν μια μέρα στο τρέξιμο, για να πάρουν επιτέλους τον δρόμο τους προς τον αναγνώστη δύο βιβλία μου:

Το Βυσσινί Απολυτήριο και Το Σπίτι με τον Ασβέστη.

Άφησα τα βαριά χαρτιά στο τραπέζι. Η μυρωδιά του φρέσκου μελανιού πλημμύρισε το δωμάτιο.

Στα αυτιά μου αντηχούσε ακόμη το ακορντεόν, που λίγο πιο πέρα, στην οδό Αθηνάς, σκόρπιζε νότες πάνω στα βήματα των περαστικών.

Κοίταξα τους τίτλους στο τραπέζι.

Και σκέφτηκα πως η ζωή γράφει τα δικά της βιβλία πολύ πριν τα γράψουμε εμείς.

Σ’ έναν άνθρωπο που παλεύει να μεταφέρει ένα παλιό αντικείμενο, σ’ ένα χέρι που ζητά βοήθεια, σ’ έναν ξένο που αναζητά τον δρόμο του, σ’ ένα αέρινο φόρεμα που γίνεται για μια στιγμή φως, σε δυο φωνές που επιμένουν να τραγουδούν μέσα στη σχεδόν έρημη πόλη.

Ίσως τελικά η ομορφιά να μη βρίσκεται μόνο σ’ εκείνο που βλέπουμε ή ακούμε, αλλά και σ’ αυτό που μας αφήνει μέσα μας.

Κι αν η ζωή μάς χαρίζει τέτοιες στιγμές, έχουμε κι εμείς ένα χρέος απέναντί της.

Να τις κρατήσουμε ζωντανές.

Να τις μετατρέψουμε σε μνήμη, σε λόγο, σε τέχνη.

Να τις επιστρέψουμε, με τον δικό μας τρόπο, στους ανθρώπους.

Αυτό είναι, για μένα, το χρέος της ομορφιάς.

#ΤοΧρέοςΤηςΟμορφιάς
#ΗΚαλοσύνηΤηςΚαθημερινότητας
#ΜικρέςΧειρονομίες
#ΗΟμορφιάΤηςΖωής
#ΆνθρωποςΚαιΠόλη
#Αθήνα
#ΟδόςΑθηνάς
#Νερατζιώτισσα
#ΜουσικήΤουΔρόμου
#ΗΤέχνηΕίναιΠαντού
#ΠοίησηΤηςΚαθημερινότητας
#ΤοΒυσσινίΑπολυτήριο
#ΤοΣπίτιΜεΤονΑσβέστη




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου