Περπατήματα
του Ευάγγελου Παύλου Ευαγγελάτου
Το περπάτημα είναι η πιο απλή ανθρώπινη πράξη, και ταυτόχρονα η πιο καθαρή έκφραση της σχέσης μας με τον χρόνο.
Κάτω από το πέλμα ενός ανθρώπου μπορεί να βρίσκεται ένα απολίθωμα — ένα όστρακο που μαρτυρεί θάλασσες προγενέστερες κατά εκατομμύρια χρόνια της ανθρώπινης παρουσίας. Η ύλη διατηρεί μνήμη χωρίς πρόθεση, ο γεωλογικός χρόνος δεν βιάζεται, δεν μετρά, δεν αποδίδει λογαριασμό.
Ο άνθρωπος, αντιθέτως, κινείται μέσα σε μετρήσιμες μονάδες. Βήματα, θερμίδες, χιλιόμετρα. Ο χρόνος αποκτά αξία μόνο όταν καταγράφεται, όταν ελέγχεται. Η κίνηση μετατρέπεται σε αριθμό, η ύπαρξη σε πρόγραμμα.
Αυτή η αντίθεση είναι ουσιαστική: το απολίθωμα είναι μνήμη της ύλης· ο άνθρωπος είναι συνείδηση και ταυτόχρονα λήθη σε κίνηση. Η φύση θυμάται ακούσια. Η ύλη διατηρεί την ιστορία της χωρίς συμμετοχή. Ο άνθρωπος όμως ξεχνά ενεργητικά, γεμίζοντας τον χρόνο του με δραστηριότητες που τον απομακρύνουν από την κλίμακα της ύπαρξης.
Η λήθη δεν είναι αδράνεια· είναι δραστηριότητα. Δεν προκύπτει από έλλειψη, αλλά από υπερβολή, από την πίεση της επιβεβαίωσης. Όταν η πράξη περιορίζεται στην απόδοση, η κίνηση χάνει το νόημά της. Όταν όμως γίνεται επίγνωση, το περπάτημα μετατρέπεται σε πράξη τοποθέτησης μέσα στον χρόνο. Ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι κάθε βήμα ακουμπά σε στρώματα παρελθόντος που υπερβαίνουν τη δική του βιογραφία.
Η σχέση μεταξύ μνήμης και λήθης, μεταξύ ύλης και συνείδησης, καθορίζει το νόημα της κίνησης. Ο χρόνος δεν είναι μόνο μέτρηση· είναι συνείδηση του παρελθόντος, του παρόντος και της θέσης μας ανάμεσα τους.
Το περπάτημα, όταν γίνεται επίγνωση, δεν είναι απλή άσκηση. Είναι στάση, τόπος σκέψης και επίγνωση της κλίμακας. Είναι η συνάντηση της ψυχής με την ύλη, της πνοής με το απολίθωμα, της δραστηριότητας με τη λήθη.
Και η συνείδηση αυτής της σχέσης είναι η μόνη απάντηση που μπορεί να δώσει νόημα σε κάθε βήμα.
Περπατήματα
Το περπάτημα είναι πράξη απλή.
Κάτω από το πέλμα, μνήμη εκατομμυρίων ετών.
Το απολίθωμα θυμάται.
Ο άνθρωπος ξεχνά.
Η ύλη διατηρεί την ιστορία της.
Ο χρόνος δεν βιάζεται.
Δεν μετρά.
Δεν αποδίδει λογαριασμό.
Ο άνθρωπος κινείται με σκοπό.
Μετρά.
Επιβεβαιώνει.
Η δραστηριότητα γίνεται λήθη.
Λήθη δεν είναι αδράνεια.
Είναι επιλογή.
Η υπερβολή γεννά λήθη.
Η επίγνωση επαναφέρει το νόημα.
Κάθε βήμα ακουμπά στρώματα παρελθόντος
που υπερβαίνουν τη βιογραφία μας.
Το περπάτημα συνδέει μνήμη και λήθη,
ύλη και συνείδηση.
Δεν είναι άσκηση.
Είναι στάση.
Δεν είναι κίνηση.
Είναι τόπος στοχασμού.
Η συνείδηση του βήματος δίνει νόημα.
Η πνοή με το απολίθωμα, η ύλη με την ψυχή,
ο χρόνος με το βήμα.
Και μέσα σε κάθε βήμα, η λήθη και η μνήμη γίνονται ένα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου