Δευτέρα 27 Ιουλίου 2026

Η δύση του Οδυσσέα

Σήμερα, καθώς παρακολουθούσα το ηλιοβασίλεμα από την Πλαγιά στα Δαμουλιανάτα της Παλλικής, άκουγα μια ιστορικό να εξηγεί γιατί αρκετοί ερευνητές θεωρούν ότι εδώ βρισκόταν η ομηρική Ιθάκη, η πατρίδα του Οδυσσέα.

Ο Όμηρος περιγράφει την Ιθάκη ως το δυτικότερο νησί, εκεί όπου ο ήλιος χάνεται στο πέλαγος:

«Αὐτὰρ ἐμοὶ ναιετάει πανυπερτάτη εἰν ἁλὶ κεῖται πρὸς ζόφον…»
(Οδύσσεια, ι 25–26)

Δηλαδή:

«Η πατρίδα μου βρίσκεται μέσα στη θάλασσα, η πιο δυτική απ’ όλες, προς το μέρος όπου βασιλεύει ο ήλιος.»

Κοίταξα τον ορίζοντα. Πίσω από τον ήλιο δεν υπήρχε άλλο νησί, ούτε στεριά· μόνο το απέραντο Ιόνιο.

Δεν γνωρίζω αν αυτή ήταν πραγματικά η πατρίδα του πολυμήχανου Οδυσσέα. Ξέρω όμως πως, εκείνη τη στιγμή, το τοπίο έμοιαζε να συνομιλεί με τους στίχους του Ομήρου. Και αυτό από μόνο του ήταν μια μοναδική εμπειρία.

Δεν επιθυμώ να αντιπαρατεθώ με άλλες περιοχές, που επίσης, με τα δικά τους επιχειρήματα, διεκδικούν θεμιτά την πατρίδα του Οδυσσέα. Άλλωστε, το ζήτημα παραμένει ανοιχτό στην ιστορική και αρχαιολογική έρευνα.

Αυτό όμως που βλέπει κανείς από την Πλαγιά δεν είναι ένα αρχαιολογικό εύρημα. Είναι ένα ζωντανό γεωγραφικό δεδομένο. Μια καθημερινή υπενθύμιση των ομηρικών στίχων, που επαναλαμβάνεται κάθε φορά που ο ήλιος χάνεται στο πέλαγος.

Ίσως γι’ αυτό η δύση της Παλλικής εξακολουθεί να γεννά σκέψεις, να τροφοδοτεί την έρευνα και να κρατά ζωντανό το ταξίδι προς την Ιθάκη.

Η ιστορία, η γεωγραφία και το φως του Ιονίου συναντήθηκαν για λίγα λεπτά στο ίδιο ηλιοβασίλεμα.
Από το blog
eevangelatos.blogspot.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου