Η Γη η Ελληνίς
Το καλό με αυτή τη Γη την Ελληνίδα
είναι πως δεν ξεχνά.
Κρατά τους σπόρους της βαθιά,
κάτω από πέτρες,
κάτω από χώματα,
κάτω από μπολιάσματα και εποχές.
Κι όταν έρθει η ώρα,
ξαναπετούν.
Έτσι ίσως έγινε και με τον σπόρο της ελευθερίας.
Τετρακόσια χρόνια περίμενε στο σκοτάδι.
Τετρακόσια χρόνια χωρίς να φαίνεται.
Κι όμως,
μια μέρα φύτρωσε.
Όπως φυτρώνουν τα αγριόχορτα.
Όσο κι αν τα ξεριζώνεις,
όσο κι αν τα πολεμάς,
κάπου θα βρουν μια χαραμάδα να βγουν στο φως.
Και ποιος είπε πως τα αγριόχορτα είναι άχρηστα;
Καμιά φορά μ’ αυτά φτιάχνεται η πιο νόστιμη τσιγαριά
με γεύση που δεν τη βρίσκεις στα ήμερα χόρτα.
Έτσι είναι και οι ιδέες.
Σπορές παλιές.
Σπορές που δεν χάνονται ποτέ.
Από βασιλιάδες και μονάρχες,
από κυβερνήσεις και κόμματα,
από παρατάξεις που κανείς δεν θυμάται πια,
από το Αγγλικό,
το Γαλλικό,
το Ρωσικό.
Όλα αφήνουν κάτι.
Μια ρίζα.
Ένα ίχνος.
Μια μνήμη θαμμένη μέσα στη γη.
Και όταν βρουν τον καιρό τους,
ξαναφυτρώνουν.
Γι’ αυτό λάθος κάνουν όσοι κοιτούν μόνο τα φύλλα
και όχι τις ρίζες.
Λάθος ίσως έκανε κι εκείνος της αντιπολίτευσης
που νόμιζε πως όλη η κοινωνία θα ακολουθούσε έναν μόνο δρόμο
σε έναν πόλεμο που χώρισε συνειδήσεις.
Δεν άκουσε τους σπόρους που κοιμούνταν από κάτω.
Δεν υπολόγισε τις παλιές μνήμες.
Και εκεί που νόμιζε πως το χωράφι ήταν δικό του,
είδε ένα παλιό φυτό να φυτρώνει στο διπλανό χωράφι
και να μεγαλώνει δίπλα του.
Αλλά ούτε όσοι κυβερνούν
πρέπει να ξεχνούν τους νόμους της γης.
Το κέντρο μπορεί να είναι ένα καλό μπόλι.
Να δώσει νέο καρπό.
Να δυναμώσει το δέντρο.
Μα το μπόλι δεν καταργεί τον κορμό.
Κάτω από τον φλοιό
ζει ακόμη το παλιό δέντρο.
Και καμιά φορά,
εκεί που όλα δείχνουν ήσυχα,
κάτω από το μπόλι,
πετά ξανά το παλιό κεντρί.
Γιατί η Γη η Ελληνίς
δεν πετά τίποτε.
Τα κρατά όλα.
Σπόρους,
ρίζες,
όνειρα,
πάθη,
ιδέες.
Και κάποτε,
όταν έρθει η δική τους εποχή,
τα ξαναφέρνει στο φως.
Από το blog
eevangelatos.blogspot.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου